วันต่อมา
คอนโดนินิว
กริ๊งงง~ กริ๊งงง~
เสียงกดกริ่งห้องพักดังขึ้นมานานหลายนาที ทำให้นินิวพยุงตัวลุกจากที่นอนอย่างทุลักทุเลเพื่อมาเปิดประตูให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง เธอคว้าโทรศัพท์ติดมือมาด้วย หน้าจอมันขึ้นการแจ้งเตือนเบอร์ที่ไม่ได้รับสายจากแพคทริคสองสายตั้งแต่เมื่อวาน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ้อยอิ่ง เปิดประตูห้องออกไปก็พบว่าบัดนี้เขายืนอยู่หน้าห้องเธอ
“เอ้า!ไหนมารยาท”น้ำเสียงเนือยๆบ่นอุบ มาเฟียหนุ่มแทรกตัวเข้ามาในห้องแล้วถือวิสาสะหย่อนตัวลงที่โซฟาโดยที่เจ้าของห้องไม่ได้เชิญ
“ไหนบอกจะกลับไปนอนบ้านฉัน”
หญิงสาวปิดประตูบิดกลอนแบบหมุนล็อคห้อง หันหลังกลับเดินมาที่โซฟาเดียวกับเขา มือเรียวกอบกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ทำหน้าตาไม่สู้ดีนัก ทิ้งกายลงบนตักของแพคทริค เอียงใบหน้าฟุบลงที่ไหล่กว้าง ปล่อยโทรศัพท์ร่วงจากมือไหลลงโซฟา
“เป็นอะไร”
“ปวดท้องเมนส์”
“ปวดขนาดนั้นเลย?”
“อือ เมื่อคืนถึงได
