EP.7 แผนการ
1473 Words
หลายวันต่อมา
P.A.X HOTEL
“พีเอเอ็กซ์โฮเทลยินดีต้อนรับค่ะ”เสียงของพนักงานสาวที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่เอ่ยทักทายแขกที่เดินเข้ามาอย่างเป็นกันเอง สองมือเย็นเฉียบประสานเข้าหากัน เพิ่งมาทำงานวันแรกยังคงประหม่าและกลัวทำออกมาได้ไม่ดีนัก
พนักงานต้อนรับสาวให้บริการข้อมูลแขกอย่างเป็นกันเองอยู่นานหลายนาที รอยยิ้มและความพึงพอใจของแขกช่วยลดอาการประหม่าลงได้บ้างเล็กน้อย
“น้องนิวเดี๋ยวบอสเข้ามาตอนสิบโมงครึ่งแต่ต้องรีบหน่อยนะบอสมีแขกต่อ นี่กระเช้าผลไม้ที่น้องนิวสั่งได้แล้ว”ฟ้าใสถือโอกาสในตอนที่แขกเดินจากเคาน์เตอร์ไปแล้ว ถือกระเช้าผลไม้ที่นินิวสั่งไว้มาให้ผู้เป็นเจ้าของ นินิวรับมันมาและส่งยิ้มขอบคุณฟ้าใส ไม่ใช่แค่ฟ้าใสแต่ทุกคนที่นี่เป็นกันเองกับเธอมาก
แม้การแฮกข้อมูลไม่ได้ผล ข้อมูลของเขาถูกป้องกันแน่นหนา อีกวิธีคือการมาเป็นคนใน แผนของแอนดริวที่คิดไว้มันลำบากต่อนินิวเล็กน้อยเพราะต้องเข้ามาโดยการแฝงตัวเป็นพวกเดียวกันกับเขาตีสนิทกับเขารอให้เขาไว้ใจ โดยเธอจะเก็บข้อมูลต่างๆแล้วส่งให้แอนดริวทีเดียวแล้วแอนดริวจะเป็นคนจัดการที่เหลือเอง
แผนนี้มันอาจจะช้าและไม่รวดเร็วทันใจ อีกทั้งไม่ใช่วันนี้พรุ่งนี้ที่จะได้ข้อมูลมา ทั้งหมดก็เพื่อลดข้อผิดพลาดและความปลอดภัยของนินิว หากกระโตกกระตาก หากรีบร้อนแผนอาจจะเสียและส่งผลต่อชีวิตได้
การมาทำงานที่นี่มันเป็นแค่ฉากบังหน้าเท่านั้น ข้อมูลลับทั้งหมดอาจจะอยู่กับแพคทริค มันทำให้เธอต้องเข้าใกล้แพคทริคไปโดยปริยาย ถึงแม้จะต้องใกล้ชิดกับผู้ชายสารเลวแต่เมื่อมองเห็นภาพความสำเร็จก็รู้สึกดีมีกำลังใจขึ้นมา
…แม้จะเคยทำงานแบบนี้มาก่อนแต่ก็รู้ว่าระดับแพคทริคคงจะรอบคอบมากความยากก็ยิ่งมากขึ้นกว่าที่เคยทำมา เธอเข้าใจเรื่องนี้ดีว่ามันอาจไม่ง่ายเหมือนเคย แต่ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้….
นินิวไม่ได้กลัวตามคำขู่ที่ธามขู่ไว้ จนถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะมาฆ่าเธอ ถ้าไม่ถูกจับได้เสียก่อน
แล้วใครจะทำตัวให้ถูกจับได้
“ขอบคุณค่ะพี่ฟ้า~”รับมาและวางกระเช้าผลไม้ไว้ที่เคาน์เตอร์ จ้องมองที่นาฬิกาข้อมือทางด้านซ้ายตอนนี้เวลาสิบนาฬิกาสามสิบนาทีอีกไม่นานแพคทริคคงเข้ามา
“สวัสดีค่ะบอส~”น้ำเสียงสดใสเอ่ยทักทายผู้เป็นนายของตนหมาดๆทันทีที่เขาเดินเข้ามาและกำลังจะเดินผ่านเคาน์เตอร์ไป
มาเฟียหนุ่มผู้กำลังสนทนาทางโทรศัพท์กับใครบางคนหยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แสลงหู เขาหันมามองเจ้าของเสียงเรียกอย่างไม่สบอารมณ์ กดวางสายจากคู่สนทนา เดินไปที่เคาน์เตอร์ทันที นินิวไม่ลืมที่จะยักคิ้วซ้ายเพื่อเป็นการทักทายชายหนุ่มตรงหน้า
ปึง!
ฝ่ามือหนาฟาดลงกับเคาน์เตอร์ไม่แรงนักโดยไม่สนใจว่าใครจะมองมาหรือเปล่า มันทำให้พนักงานคนอื่นๆหน้าเคาน์เตอร์ที่ยืนอยู่ด้วยกันก้มหน้าลง สองมือประสานไว้ตรงหน้าตักโดยอัตโนมัติเหมือนคนมีความผิดใหญ่โต ต่างจากนินิวที่แค่มีอาการตกใจเล็กน้อย หนักกว่านี้ก็เจอมาแล้ว
“ใครให้ผู้หญิงคนนี้มาเหยียบที่นี่”เขากดเสียงต่ำ คีพลุคเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามีคนมองมา
“นะ…น้องเป็นพนักงานใหม่ค่ะ”ฟ้าใสตอบไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ว่านี่เกิดอะไรขึ้น ทว่าเธอไม่กล้าสบตากับแพคทริค มีก็แต่นินิวที่ทำหน้าสลอนไม่ได้เกรงกลัวเหมือนคนอื่นๆและสงสัยว่าพวกหล่อนกลัวอะไรกันนักหนา
“น้องนิว!”นินิวมองหน้าแพคทริคกลับโดยไม่หลบสายตา สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกมือเรียวดึงแขนเสื้อตักเตือนเพราะฟ้าใสสัมผัสได้ว่าแพคทริคต้องไม่พอใจ แต่นินิวไม่ได้สนใจฟ้าใสนัก
“ตามฉันมานี่”มือหนาคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวแล้วกระชากให้ออกมาจากตรงนั้น
“ปล่อยนิวนะคะ …พี่ฟ้าช่วยด้วย!”นินิวจะสะบัดออกแต่อีกฝ่ายจับไว้แน่น เมื่อเห็นว่ายื้อไม่ไหว เธอจึงยอมเดินออกจากเคาน์เตอร์โดยหยิบกระเช้าผลไม้ติดมือมาด้วย
สองชายหญิงฉุดกระชากลากถูกันตลอดทางที่เดินมาที่สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ข้างหลังโรงแรม ในช่วงเช้าไม่ค่อยมีคนมากนักผิดกับตอนเย็นและตอนกลางคืนที่บรรยากาศดีมีแขกเหรื่อมากมายมาเล่นน้ำ
“นี่…ปล่อยนะฉันเจ็บ!”ตวาดกลับอย่างเหลืออด สะบัดข้อมือที่ถูกพันธนาการอีกครั้งอย่างแรงจนเขายอมปล่อย ยกข้อมือมาดูมันเป็นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด
“เธอมาที่นี่ทำไมต้องการอะไร”
คำถามชวนหาเรื่องของเขามันน่าหงุดหงิด ถ้าถามว่าเธอมาที่นี่ทำไมจริงๆเธออยากจะตอบกลับไปเหมือนกันว่าเขาจะได้รู้ว่ามิจฉาชีพจริงๆมันเป็นอย่างไรแต่คงไม่ดี
“นายนั่นแหละต้องการอะไร สร้างเฟคนิวส์ให้ฉันโดนไล่ออกทำไม ฉันไปทำอะไรให้เหรอถึงมาทำลายชีวิตฉันอ่ะ”
“ตอบคำถามฉัน!”นินิวเบ้ปากกับคำสั่งที่อีกฝ่ายต้องการคำตอบจากเธอ ไม่รู้ว่าเขาลืมป้อนคำสั่งให้ตอบกลับหรืออย่างไร
“ก็ในเมื่อนายอยากให้ฉันโดนไล่ออก ฉันก็โดนไล่ออกตามที่นายต้องการแล้วไง พอฉันโดนไล่ออก ฉันก็ต้องหางานใหม่ แล้วนายรู้ไหมว่าถึงนายจะไม่เอาคลิปไปเผยแพร่ก็ตามแต่ก็เป็นเรื่องลือกันหนาหูในวงการสื่อ ปากต่อปาก ฉันโดนแบนหนึ่งปีเต็มๆ เนี่ยพอใจหรือยัง ฉันก็เลยต้องเปลี่ยนสายงานชั่วคราวบวกกับพอดีขี้เกียจย้ายคอนโดของเยอะมาก เลยหางานใกล้ๆก็มีที่นี่เนี่ยแหละ”ไม่รู้น้ำหวานโมโหอะไรถึงได้เอาคลิปนั้นไปเผยแพร่ให้สำนักข่าวอื่นดูเอง ถึงแม้นินิวจะไม่ได้อยากเป็นนักข่าวต่อแล้วแต่มันก็น่าเคืองที่โดนแบน
“ที่นี่ไม่ใช่สถานสงเคราะห์”
“ฉันมาทำงานให้โรงแรมนายนะ ไม่ได้มาขออยู่ฟรี”
“…”แพคทริคขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจ
“ไหว้สวยรวยกระเช้า ฉันขอโทษนายด้วยกระเช้านี้นะ ขอโทษทำไมไม่รู้เหมือนกัน แต่จะขอถ่ายรูปไปให้คนอื่นดูด้วยว่าเราไม่มีปัญหากันแล้วได้ไหม ฉันโดนคนอื่นแซะแรงมากด้วยผลงานนายนี่สุดยอดจริงๆ”
กระเช้าผลไม้ที่นินิวถือมาด้วยยื่นให้อีกฝ่าย แพคทริครับกระเช้ามาแต่เขาก็โยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ไม่สนใจว่าคนให้จะเสียน้ำใจหรือเปล่า เพราะเขามองนัยน์ตาหญิงสาวตรงหน้าสัมผัสได้ว่าเธอไม่ค่อยจริงใจ
“พูดมาตรงๆว่าเธอต้องการอะไร สายตาเธอมันโกหกไม่ได้นะว่าเธอเกลียดฉัน”
“ก็ยอมรับนะว่าไม่ชอบนาย ที่ต้องการอีกอย่างคือนายทำให้ฉันต้องโดนไล่ออกก็ต้องรับผิดชอบด้วยทั้งที่ทำงานค่าเสียหายทั้งหมดสี่สิบล้านรวมค่าปิดเรื่องของนายคือฉันไม่พูดหรอกฉันไม่ใช่คนปากโป้ง พูดไปก็ตายเปล่าแต่ฉันต้องการแค่เงิน ฉันจะขอจนกว่าฉันจะได้สี่สิบล้านจากนาย ค่าจ้างจากงานก็ถือว่าเป็นทิป”
มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว แววตาเขาที่จ้องหน้าเธอดูเจ้าเล่ห์ยากจะคาดเดา เธอจึงก้าวเท้าถอยหลังแต่เขาก็ตามมา มองซ้ายมองขวาก็เห็นว่ามันถึงริมขอบสระและเธอจะตกอยู่รอมร่อ“จะทำอะไร”
“เธอกำลังท้าทายฉันอยู่ ลูกปืนไม่อร่อยนะบอกไว้ก่อน อย่าทำตัวน่ารำคาญอย่าทำให้ฉันหมดความอดทน”
“ฉันหนีร้อนมาพึ่งเย็น…”
“ฉันให้เวลาเธอห้านาทีไปลาออกซะ”
“ไม่! นี่นายกะจะไม่ให้ฉันใช้ชีวิตเลยหรือไงจะกลั่นแกล้งฉันเพื่ออะไร”
“ดื้อดีนี่”แพคทริคเลื่อนสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาหื่นกระหาย “ร่างกายเธอแลกกับเงิน แลกกับการที่ฉันให้เธออยู่ที่นี่เอาไหมล่ะ”
- Writer
