เลื่อนแท็บหน้าจอดูทุกแท็บก็เหมือนโทรศัพท์ของบุคคลทั่วไป มีสื่อโซเชี่ยลปกติแต่จะเปิดต้องใส่รหัสผ่าน ยังดีที่ว่าโฟลเดอร์ไฟล์ส่วนตัวมันเข้าได้
“อื้อ~”มาเฟียหนุ่มรู้สึกตัวขึ้นมาในเวลาที่คุ้นเคย เขาบิดขี้เกียจไปมา สะบัดความงัวเงีย สิ่งแรกตามความเคยชินคือควานหาร่างเล็กที่นอนข้างๆ
เหมือนว่าหลายวันที่ผ่านมาแทบทุกส่วนของร่างกายของเขาและเธอคุ้นชินกันเป็นอย่างดี
มาเฟียหนุ่มดึงผ้าห่มที่คลุมเรือนร่างของทั้งเขาและเธอออก ขยับตัวพลิกคว่ำ เลื่อนตัวลงต่ำเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ๆลำตัวเธอมากขึ้น
“อืม~”เสียงครางในลำคอเบาๆด้วยความพอใจ ริมฝีปากครอบดูดดึงยอดปทุมถันเสียงดังมูมมามทั้งๆที่ยังมัวขี้ตา มือหนาขย้ำหน้าอกอีกข้าง ท่อนขาพาดไปกับช่วงล่างเปลือยเปล่าไม่ให้ขยับหนี
นินิวยกแขนออกเปิดทางให้ เธอเข้ามาดูข้อมูลได้คร่าวๆแต่ยังไม่ได้ทำอะไรจำเป็นต้องปิดหน้าจอ วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมเอาที่ช้าแต่ชัวร์ดีกว่าแบบนี้มันเสี
