“ดูถูกกูไปเถอะ วันไหนที่กูทำได้จริงๆขึ้นมา มีอะไรมาให้กูป่ะล่ะ”
“ให้ทำได้ก่อนเถอะค่อยมาขอ”
“เตรียมไว้เลยก็ดีนะ เดี๋ยวมันฉุกละหุกจนเตรียมไม่ทัน”นินิวตักข้าวใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยความสุขเอ่อล้นมาทางใบหน้า ความมั่นอกมั่นใจในการทำภารกิจเต็มร้อย
“หึ”ธามครางในลำคอเบาๆ ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่นินิวจะทำว่ามันจะเร็วขนาดนั้น “อย่างแรกที่จะต้องเตรียมคือที่ดินของยายมึงดูว่าจะทำพิพิธภัณฑ์ควายได้กี่หลัง”
“เตรียมสร้างอนุสาวรีย์หญิงแกร่งที่โค่นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้าได้จะดีกว่า”
สองหนุ่มสาวจ้องมองใบหน้าของกันและกัน คำพูดของธามไม่ได้สะกิดต่อมความรู้สึกของนินิวเลยแม้แต่น้อย เธอเถียงกลับทันควัน ในเมื่อเถียงกันไปก็ไม่มีใครชนะจึงชูนิ้วกลางขึ้นมาพร้อมกันเพื่อเป็นสัญลักษณ์ในการด่าและจบบทสนทนา
ครืด~ ครืด~
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา นินิวรีบหยิบมันออกมาจากกระเป๋าสะพาย เป็นเบอร์ที่เธอไม่คุ้นนักแต่ก็กดรับเพรา
