“ให้ฉันฉีดยาให้ไหม”
“นะ….นาย ฉะ…ฉัน…อึก”เปล่งเสียงตะกุกตะกักแหบพร่า แค่จะพูดคำว่าไม่ไหวยังยากลำบาก เอียงใบหน้าเปิดเปลือกตาขึ้นสบตากับเขา แพขนตางอนกะพริบถี่ๆเพื่อขอความช่วยเหลือ“ระ…โรง…บาล”
“ภาระ”เขาหยิบผ้าขนหนูในกะละมังสแตนเลสใบเล็กสำหรับใช้ใส่น้ำเย็นไว้เช็ดตัว ขยำผ้าบีบน้ำเย็นออกด้วยมือข้างเดียวของเขา เอาผ้ามาวางบนหน้าผากมน ความเย็นจากผ้าตกกระทบลงมาสู่ผิวทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแต่ยังทรมาน
เขาพลิกตัวเธอให้นอนหงายโดยยังคงทิ้งน้ำหนักมาทางด้านซ้ายเพื่อคลายความเมื่อยล้ากับข้างซ้ายที่ถูกกดทับไว้นาน ทว่าใบหน้าทรมานของเธอมันทำให้เขาแสยะยิ้มกว้าง
“เวลาเธอไม่ปากเก่งดูน่ารักมาก ขออยู่แบบนี้ครึ่งชั่วโมงได้ไหม”นินิวจิกเล็บลงไปที่หน้าแข้งเขาตามแรงที่มี คมเล็บเชือดเฉือนจนมีเลือดติดเล็บมาเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไร เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นขนาดนี้นินิวยังมีแรงพยศ
“ก่อนตายมีอะไรสารภา
