“เป็นนางฟ้าและนายเป็นทาสฉัน ถ้าไม่ชอบคนสกปรกจงมาเช็ดตัวให้ฉัน”นินิวขึ้นเสียง เธอช่วยชีวิตเขาไว้เขาควรรับผิดชอบ ไม่ว่าตอนนี้เขาจะอารมณ์ไหนก็ตาม เธอหยิบยาหลังอาหารมาทานแล้วดื่มน้ำตามไปอึกใหญ่ในระหว่างที่รอเขาตอบ
“เหรอ พ่อแม่ฉัน น้องฉัน ฉันยังไม่เคยทำให้ขนาดนี้เลย”
“ไอ้ลูกเนรคุณ ไอ้พี่ทรพี”
“เหอะ! ขี้เกียจจะเสวนาด้วย”
ด้วยความรำคาญแพคทริคจึงหยิบกะละมังสแตนเลสกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่ทางโรงพยาบาลให้มาก่อนหน้านี้เข้าไปในห้อง น้ำ เปิดน้ำในอ่างล้างหน้าใส่กะละมังพอประมาณแล้วรีบเอามาวางไว้ที่โต๊ะคร่อมเตียง ก่อนจะปรับระดับหัวเตียงผู้ป่วยขึ้นมาให้นินิวนอนเอนหลัง เวลาเช็ดตัวจะได้สะดวกมากขึ้น
“ก็แค่นี้~”ใช้เขาได้สำเร็จก็แสดงความดีใจออกมาทางสีหน้า นินิวเอนหลังพิงเตียงที่ปรับขึ้นมา กระตุกปมบนเสื้อผู้ป่วยออกแค่ด้านบนเพื่อให้สะดวกต่อการเช็ดตัวมากขึ้น เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราเซียร์สีแดงเ
