“อึก….ฮือออออ”
“ปล่อยฉันไปเถอะ”
“บอกให้เงียบ! รำคาญ!”
ปัง!
“กรี๊ดดดด”
“อื้อ~”เสียงตวาดของผู้ชายพร้อมกับเสียงปืนที่ยิงขึ้นฟ้าตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิงหลายคนปลุกให้นินิวรู้สึกตัวขึ้นมา สามชั่วโมงผ่านไปฤทธิ์ของยาสลบในร่างกายมันหมดลงแล้วทันทีที่รู้สึกตัวสัมผัสได้ว่าร่างของเธอนอนราบกับพื้นปูน เสียงสะอื้นไห้ของสาวหลายคนดังระงมจนเธอหนวกหู
มือเรียวดันพื้นลุกขึ้นมานั่งอย่างงัวเงีย กวาดสายตามองไปรอบๆ ผู้หญิงหลายคนนั่งสั่นด้วยความผวากลัว มีชายฉกรรจ์สองคนเฝ้าอยู่ข้างใน คาดเดาโดยสัญชาตญาณก็คงจะโดนพามาขาย เธอจึงกระเถิบตัวเข้าไปใกล้กับหญิงสาวหกคนตรงนั้น
โชคดีที่เธอมีสร้อยข้อมือมาด้วย เธอนั่งกอดเข่ายกมือข้างที่มีกล้องแสร้งมาจับนู่นจับนี่เก็บภาพให้ได้มากที่สุดก่อนเอามือมาเท้าคางตัวเอง
“เธอ ที่นี่ที่ไหนรู้ป่ะ”
“อึก…เขาหลอกพวกฉันมาขาย ฉันอยากออกไป”
“รู้แล้ว แล้วที่นี่มันที่ไหนล่ะ”นินิวใส่อาร
