ปึก!
“อ้ะ!”นางแบบสาวหยุดชะงักโดยอัตโนมัติเมื่อเธอเผลอชนกับแผงอกแกร่งของใครบางคนโดยที่เธอไม่ทันได้มองเพราะเล่นโทรศัพท์อยู่ ในขณะที่เธอกำลังเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของแพคทริค กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยบนตัวอีกฝ่ายทำให้เธอรีบเงยหน้าขึ้นมามอง แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
“ขอทะ…อ้าวพี่เคย์”
“ซุ่มซ่าม”นักฆ่าหนุ่มมองด้วยความไม่พอใจ
“นี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกน้องเลย”รอยยิ้มอย่างร่าเริงปรากฏบนใบหน้าสวย ดีใจที่ได้เจอกับเคลีสที่ไม่ได้เจอกันมาสองปี
“ไม่ได้คุยกับไอ้แพคบ้างหรือไง”
“ช่วงนี้น่างานยุ่งมาก …แล้วมีของฝากมาฝากน่าไหม”
“ไม่มี”นางแบบสาวหุบยิ้มโดยอัตโนมัติ ค่อนข้างน้อยใจเธอบึนปากใส่เขาแต่เขากลับมองมาด้วยสายตาเฉยชา
“แล้วนี่มาทำอะไรตรงนี้ น่าจะเข้าไปห้องพี่แพคไปด้วยกันเปล่า”
“ไป มีเรื่องจะคุยกับมันพอดี”
“น้องน่าขา จะไปไหนคะคนสวย ไม่ไปเตรียมตัวเดินแบบเหรอ”พนักงานสาวเดินมาทักทายบีน่า
