ตอนที่ 11 คำเตือนของ___
359 Words
คำถามนั้นทำให้มีนเงียบไป
เธอไม่รู้ว่าควรตอบยังไง
แพรพูดต่อ
“พี่ไม่ได้มาหาเรื่องนะ”
“พี่แค่อยากเตือน”
มีนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เตือนเรื่องอะไรคะ”
แพรมองเธอตรง ๆ
ก่อนจะตอบช้า ๆ
“ไทม์ไม่เคยจริงจังกับใคร”
หัวใจของมีนกระตุกเล็กน้อย
แพรพูดต่อ
“ผู้หญิงที่เขาคุยด้วยก่อนหน้านี้ก็เหมือนกันหมด”
“ช่วงแรกเขาจะดีมาก”
“ดูเหมือนจริงใจ”
“ดูเหมือนตั้งใจ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดต่อ
“แต่สุดท้าย…”
“เขาก็เบื่อ”
คำพูดนั้นทำให้มีนรู้สึกหนักในใจ
แต่เธอก็ยังพยายามนิ่ง
“พี่แพรอาจจะมองเขาแบบนั้น”
“แต่มีนอาจจะเห็นอีกแบบก็ได้ค่ะ”
แพรหัวเราะเบา ๆ
“พี่ก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน”
คำพูดนั้นทำให้มีนเงียบไปทันที
แพรพูดต่อ
“ตอนที่พี่คบกับเขา”
“พี่ก็คิดว่าพี่เป็นคนพิเศษ”
เธอมองมีนตรง ๆ
ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้บรรยากาศหนักขึ้นทันที
“เหมือนที่น้องกำลังคิดตอนนี้”
มีนไม่ตอบ
เธอเพียงแต่มองแพร
แพรถอนหายใจเบา ๆ
“พี่ไม่ได้อยากแย่งเขาคืน”
“พี่แค่ไม่อยากเห็นน้องเจ็บ”
คำพูดนั้นทำให้มีนสับสนมากขึ้น
เธอไม่รู้ว่าแพรพูดเพราะหวังดีจริง ๆ
หรือเพราะยังไม่ยอมปล่อยไทม์
แพรพูดต่อ
“ถ้าน้องอยากรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง”
“ลองถามเพื่อนในคณะดู
“ทุกคนรู้หมด”
มีนเงียบไป
เพราะลึก ๆ แล้ว
เธอก็เริ่มกลัวคำตอบเหมือนกัน
แพรมองเธออีกครั้ง
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“สุดท้ายแล้ว”
“การตัดสินใจมันก็อยู่ที่น้อง”
จากนั้นเธอก็หันหลังเดินออกไป
ทิ้งมีนยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
ลมพัดผ่านเบา ๆ
แต่ในหัวของมีน
เต็มไปด้วยคำถามมากมาย
คำพูดของไทม์
และคำเตือนของแพร
สองอย่างนี้
กำลังทำให้หัวใจของเธอเริ่มสับสน
และมีนก็เริ่มสงสัยว่า
เธอกำลังจะเดินเข้าไปในความรัก
หรือกำลังเดินเข้าไปในเรื่องที่อาจทำให้เธอเสียใจ
- Writer
