ตอนที่ 13 ความเปลี่ยนไป

609 Words

หลังจากวันที่มีนได้ยินเรื่องของ ไทม์ จากเพื่อน บางอย่างในใจของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดเขา แต่เธอเริ่มระวังตัวมากขึ้น เริ่มคิดมากขึ้น และเริ่มพยายามถอยออกมานิดหนึ่ง --- วันต่อมา ไทม์ยังคงส่งข้อความมาเหมือนเดิม “ตื่นหรือยัง” “วันนี้เรียนกี่โมง” “กินข้าวหรือยัง” แต่ครั้งนี้ มีนตอบช้าลง บางข้อความเธอใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะตอบ บางครั้งก็แค่ตอบสั้น ๆ “ค่ะ” “อืม” ไทม์เริ่มสังเกตได้ --- เย็นวันหนึ่ง มีนกำลังเดินออกจากตึกเรียน เธอกำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถ แต่ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “มีน” เธอหยุดเดินทันที เมื่อหันกลับไป ก็เห็น ไทม์ เดินตรงมาหา เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าดูจริงจังกว่าปกติ “ช่วงนี้มีนเป็นอะไรหรือเปล่า” มีนพยายามยิ้ม “เปล่านี่คะ” ไทม์มองเธอเงียบ ๆ เหมือนกำลังพยายามอ่านความรู้สึกของเธอ ก่อนจะพูดตรง ๆ “มีนกำลังหลบพี่อยู่” มีนชะงักเล็กน้อย “ไม่ได้หลบค่ะ” ไทม์ถอนหายใจเบา ๆ “พี่ไม่ได้โง่นะ” บรรยากาศเงียบลงทันที ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ ไทม์พูดต่อ “เมื่อก่อนมีนคุยกับพี่มากกว่านี้” “เดี๋ยวนี้เหมือนพยายามอยู่ห่าง ๆ” มีนเงียบไป เธอไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เพราะลึก ๆ แล้ว เขาพูดถูก ไทม์มองเธอตรง ๆ ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นเล็กน้อย “มีนไปได้ยินอะไรเกี่ยวกับพี่มาใช่ไหม” มีนนิ่งไป เพราะเขาเดาได้ตรงเกินไป ไทม์พูดต่อ “เรื่องพี่เจ้าชู้” “เรื่องพี่คุยกับผู้หญิงหลายคน” “ใช่ไหม” มีนยังคงไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองเขา ไทม์หัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มนั้นดูเหนื่อย ๆ “พี่เดาไว้แล้ว” เขาล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ “แล้วมีนล่ะ” “เชื่อไหม” คำถามนั้นทำให้หัวใจของมีนเต้นแรง เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามความจริง “มีนไม่รู้ค่ะ” ไทม์พยักหน้าเล็กน้อย เหมือนเขาคาดไว้แล้ว มีนพูดต่อ “มีนไม่ได้บอกว่าพี่เป็นคนไม่ดี” “แต่มีนก็เพิ่งรู้จักพี่ไม่นาน” เธอมองเขาตรง ๆ “มันก็ปกติไหมคะ ที่มีนจะลังเล” ไทม์เงียบไป ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ปกติ” บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง ก่อนที่ไทม์จะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา เสียงของเขาจริงจังกว่าที่เคย “งั้นพี่ขอถามตรง ๆ ได้ไหม” มีนพยักหน้า ไทม์มองเธอตรง ๆ ก่อนจะถาม “มีนอยากให้พี่ถอยออกไปไหม” คำถามนั้นทำให้หัวใจของมีนสะดุดทันที เธอไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้ เพราะถ้าเขาตอบว่า ใช่ มันอาจจะจบทุกอย่าง แต่ถ้าเธอตอบว่า ไม่ มันก็เหมือนเธอกำลังยอมเปิดใจให้เขา มีนเงียบไปนาน ไทม์ไม่ได้เร่ง เขาเพียงแค่ยืนรอคำตอบ สุดท้าย มีนก็พูดเบา ๆ “มีนแค่…อยากใช้เวลา” ไทม์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “โอเค” เขายิ้มบาง ๆ “พี่จะไม่เร่ง” แล้วเขาก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของมีนสั่นอีกครั้ง “แต่พี่ก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน” ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง มีนไม่รู้เลยว่า การให้เวลาในครั้งนี้ จะทำให้เธอเห็นความจริงของไทม์ หรือจะทำให้เธอถลำลึกลงไปในความสัมพันธ์นี้มากกว่าเดิม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more