ตอนที่2 คนที่เข้ามา

867 Words

เช้าวันต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในห้องพักเล็ก ๆ ของหอหญิง มีนเอื้อมมือไปปิดมันอย่างงัวเงีย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา 7:12 น. หน้าจอแสดงแจ้งเตือนไลน์หนึ่งข้อความ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อเห็นชื่อคนส่ง ไทม์ มีนกดเปิดแชท “ตื่นหรือยัง รุ่นน้อง วันนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอพิมพ์ตอบไป “ตื่นแล้วค่ะ กำลังจะไปอาบน้ำ” ข้อความถูกอ่านทันที “ดีเลย ตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่เลี้ยงข้าว” มีนชะงักไปเล็กน้อย เลี้ยงข้าว? เธอมองหน้าจออยู่พักหนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบ “ไม่เป็นไรค่ะพี่ เกรงใจ” แต่ข้อความตอบกลับมาทันที “ไม่ได้เลี้ยงทุกวันหรอก วันนี้พิเศษ” มีนอ่านแล้วหัวใจเต้นแรงขึ้นนิด ๆ “พิเศษยังไงคะ” ไทม์ตอบกลับมาพร้อมอีโมจิยิ้ม “ก็อยากเลี้ยงรุ่นน้องน่ารัก ๆ บ้าง” มีนรีบปิดหน้าจอทันที หน้าเริ่มร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ แต่ตลอดเวลาที่แต่งตัวเตรียมไปเรียน เธอกลับเผลอคิดถึงข้อความนั้นซ้ำ ๆ “รุ่นน้องน่ารัก…” ไม่รู้ทำไมคำพูดแค่นั้นถึงทำให้เธอยิ้มได้ตั้งแต่เช้า ช่วงสายของวัน มีนนั่งเรียนอยู่ในห้องบรรยายขนาดใหญ่ อาจารย์กำลังอธิบายเนื้อหาวิชาแรกของเทอม แต่สมาธิของเธอกลับหลุดลอยไปเรื่อย เธอเผลอมองโทรศัพท์เป็นระยะ จนกระทั่งพักเที่ยง เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ไทม์: “เลิกเรียนหรือยัง” มีนตอบไปทันที “เลิกแล้วค่ะ” ไม่ถึงนาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้น “อยู่ตึกไหน เดี๋ยวพี่ไปหา” หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอพิมพ์ตอบชื่ออาคารไป ประมาณสิบห้านาทีต่อมา มีนกำลังยืนคุยกับเพื่อนใหม่หน้าตึกเรียน ทันใดนั้น เพื่อนที่ยืนข้าง ๆ ก็สะกิดแขนเธอ “มีน…มีผู้ชายมองเธออยู่” มีนหันไปตามสายตา และก็ต้องชะงัก ไทม์กำลังเดินตรงมาทางนี้ เขาใส่เสื้อช็อปคณะเหมือนเมื่อวาน แต่วันนี้ดูสบาย ๆ มากกว่าเดิม มือข้างหนึ่งถือหมวกกันน็อก “รอนานไหม” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม มีนส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่นานค่ะ” เพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองสลับหน้าทั้งสองคนอย่างสงสัย ก่อนจะกระซิบถาม “แฟนเหรอ” มีนรีบตอบทันที “ไม่ใช่!” ไทม์หัวเราะเบา ๆ “ยังครับ” คำว่า ยัง ทำให้มีนหน้าแดงทันที ไทม์หันไปพูดกับเพื่อนของมีน “ขอตัวน้องไปกินข้าวก่อนนะครับ เดี๋ยวพามาส่ง” เพื่อนของมีนพยักหน้า แต่สายตายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มแซว ๆ ไม่กี่นาทีต่อมา มีนก็นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ของไทม์ออกจากตึกเรียน ลมเย็นพัดผ่านหน้า หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าปกติ เธอพยายามจับเบาะด้านหลังไว้แน่น เพราะไม่กล้าจับเอวเขา ไทม์เหมือนจะรู้ เขาพูดขึ้นมาเบา ๆ “จับพี่ไว้ก็ได้ เดี๋ยวตก” มีนรีบตอบทันที “ไม่เป็นไรค่ะ!” ไทม์หัวเราะ “ตามใจ” ไม่นานทั้งสองก็มาถึงร้านอาหารเล็ก ๆ หน้า ม. ร้านเต็มไปด้วยนักศึกษา ไทม์เลือกโต๊ะมุมหนึ่งแล้วนั่งลง “อยากกินอะไรสั่งได้เลย วันนี้พี่เลี้ยง” มีนมองเมนูอย่างเกรงใจ สุดท้ายเธอก็สั่งแค่ข้าวกะเพราธรรมดา ระหว่างรออาหาร ทั้งสองคุยกันเรื่องทั่วไป เรื่องบ้าน เรื่องการเรียน เรื่องชีวิตมหาลัย ยิ่งคุย มีนยิ่งรู้สึกว่าไทม์เป็นคนที่คุยด้วยสบายมาก ไม่มีความรู้สึกกดดันแบบที่เธอคิดตอนแรก จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ ระหว่างที่กำลังกินอยู่ เพื่อนของไทม์สองคนเดินเข้ามาในร้านพอดี “เฮ้ย ไทม์!” หนึ่งในนั้นทักเสียงดัง “มากินข้าวกับใครวะ” สายตาของทั้งโต๊ะหันมามองมีนทันที มีนรู้สึกหน้าเริ่มร้อน เพื่อนของไทม์ยิ้มกว้างก่อนพูด “แฟนเหรอ” ไทม์วางช้อนลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ยังไม่ใช่” แล้วเขาก็หันมามองมีน “แต่กำลังจีบอยู่” มีนแทบสำลักข้าวทันที หัวใจเต้นแรงจนเธอไม่รู้จะทำหน้ายังไง เพื่อนของไทม์หัวเราะเสียงดัง “โอ้โห จริงจังนะมึง” หลังจากนั้นพวกเขาก็แยกไปนั่งโต๊ะอื่น แต่มีนยังคงนั่งเงียบ เธอก้มหน้ากินข้าว ไม่กล้ามองไทม์ จนกระทั่งเขาพูดขึ้นมาเบา ๆ “ตกใจเหรอ” มีนพยักหน้าเล็กน้อย ไทม์ยิ้ม “พี่พูดจริงนะ” มีนเงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขาดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย “พี่อยากรู้จักมีนมากกว่านี้” หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่รู้จะตอบอะไร ได้แต่ก้มหน้าลงเบา ๆ และในวินาทีนั้นเอง เธอเริ่มรู้สึกว่า ชีวิตมหาลัยของเธอ กำลังจะไม่ธรรมดาอีกต่อไป แต่มีนยังไม่รู้เลยว่า การที่ไทม์เข้ามาในชีวิตของเธอ จะเปลี่ยนอะไรหลายอย่างไปตลอดกาล

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more