ตกลงไปนิดหนึ่ง
ไทม์มองหน้าเธอ
เหมือนจะสังเกตอะไรบางอย่าง
“ทำไมเหรอ”
มีนรีบส่ายหัว
“ไม่มีอะไรค่ะ”
แต่ถึงเธอจะพูดแบบนั้น
ไทม์ก็ยังมองเธออยู่
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“หึงเหรอ”
มีนหน้าแดงทันที
“ไม่ใช่นะ!”
ไทม์หัวเราะเบา ๆ
“พี่ล้อเล่น”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“พี่เลิกกับเขานานแล้ว”
มีนเงยหน้าขึ้นมอง
ไทม์สบตาเธอ
“ตอนนี้พี่ไม่ได้คุยกับใคร”
หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าทำไม
เพราะในความรู้สึกของเธอ
ผู้หญิงคนนั้น…
ยังดูเหมือนคนที่สำคัญสำหรับเขาอยู่
และมีนก็ไม่รู้เลยว่า
การกลับมาของ แพร
จะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับไทม์
เริ่มสั่นคลอน
โดยที่เธอเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว
หลังจากวันที่มีนเห็นไทม์กินข้าวกับแพร
บางอย่างในใจของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป
ถึงไทม์จะบอกว่าเลิกกับแพรไปนานแล้ว
แต่ภาพที่ทั้งสองนั่งคุยกันในโรงอาหารยังคงติดอยู่ในหัวของเธอ
คืนนั้น
โทรศัพท์ของมีนสั่นขึ้นอีกครั้ง
เหมือนทุกวัน