ตอนที่ 4 ความรู้สึกที่เริ่มไม่เหมือนเดิม

588 Words

ไทม์: “ทำอะไรอยู่” มีนมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “กำลังทำการบ้านค่ะ” ไม่กี่วินาทีต่อมา “เหนื่อยไหม” มีนพิมพ์ตอบ “นิดหน่อยค่ะ” บทสนทนาของทั้งสองยังคงเหมือนเดิม แต่ในใจของมีนกลับรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีบางอย่างค้างอยู่ในใจ เธออยากถามเรื่องแพร แต่ก็ไม่กล้า เพราะเธอก็ยังไม่ใช่อะไรกับเขา ⸻ วันต่อมา มีนมีเรียนช่วงบ่าย ช่วงเช้าเธอจึงตั้งใจจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงบ มีนักศึกษานั่งอ่านหนังสือกันประปราย มีนนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง เปิดโน้ตบุ๊กทำรายงาน เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอลุกขึ้นไปหยิบหนังสือที่ชั้นด้านใน แต่ทันทีที่เดินผ่านมุมหนึ่งของห้องสมุด เธอก็หยุดชะงัก เพราะเธอเห็นใครบางคน ไทม์ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านใน และคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็คือ แพร ทั้งสองกำลังคุยกันเบา ๆ แพรหัวเราะอะไรบางอย่าง แล้วเอามือแตะที่แขนของไทม์เบา ๆ ภาพนั้นทำให้หัวใจของมีนรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาทันที เธอรีบหันหลังกลับ ก่อนที่ทั้งสองจะเห็นเธอ มีนเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง แต่เธอกลับอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย ในหัวมีแต่ภาพเมื่อกี้ “เขาบอกว่าเลิกกันแล้ว…” เธอพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่ความรู้สึกบางอย่างก็ยังไม่หายไป ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ของมีนสั่น เธอหยิบขึ้นมาดู ไทม์ “อยู่ไหน” มีนมองข้อความนั้น ก่อนจะพิมพ์ตอบสั้น ๆ “ห้องสมุดค่ะ” ไม่ถึงนาที เงาของใครบางคนก็หยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะ มีนเงยหน้าขึ้น ไทม์ยืนอยู่ตรงนั้น “มาอ่านหนังสือเหรอ” เขาถาม มีนพยักหน้า “ค่ะ” ไทม์ดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม “พี่ก็เพิ่งมาเหมือนกัน” มีนรู้ดีว่าเขาไม่ได้เพิ่งมา แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองนั่งเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ไทม์จะถามขึ้น “วันนี้ดูเงียบ ๆ นะ” มีนส่ายหัวเบา ๆ “ไม่มีอะไรค่ะ” ไทม์มองเธอเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แล้วเขาก็พูดขึ้น “เมื่อกี้พี่คุยงานกับแพร” มีนเงยหน้าขึ้นทันที ไทม์ยิ้มบาง ๆ “เห็นใช่ไหม” มีนหน้าแดงเล็กน้อย “ไม่ได้ตั้งใจมองค่ะ” ไทม์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ “พวกพี่ต้องทำโปรเจกต์เดียวกัน” คำอธิบายนั้นทำให้มีนรู้สึกโล่งขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด ไทม์มองหน้าเธออีกครั้ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแผ่วลงเล็กน้อย “มีน” “คะ” “หึงพี่เหรอ” หัวใจของมีนเต้นแรงทันที “ไม่ใช่นะ!” เธอตอบเร็วเกินไป จนไทม์หัวเราะออกมา “พี่ล้อเล่น” แต่คราวนี้เขาไม่ได้หัวเราะนาน สายตาของเขามองเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย “แต่ถ้ามีนหึง…” เขาหยุดพูดไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเบา ๆ “พี่ก็ดีใจนะ” มีนชะงัก “ทำไมคะ” ไทม์ยิ้ม “ก็แปลว่า มีนเริ่มสนใจพี่แล้วไง” หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่รู้จะตอบอะไร ได้แต่มองหนังสือตรงหน้า แต่เธอไม่รู้เลยว่า ขณะที่เธอกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ใครบางคนที่อยู่ในห้องสมุดเดียวกัน กำลังมองเธออยู่ แพร และสายตาของผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้เป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more