ตอนที่ 5 คำเตือน

665 Words

หลังจากวันนั้น มีนเริ่มรู้สึกว่าใครบางคนกำลังมองเธออยู่บ่อย ๆ ไม่ว่าจะตอนเดินไปเรียน หรือตอนนั่งกินข้าวในโรงอาหาร บางครั้งเธอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็น แพร อยู่ไม่ไกล สายตาของผู้หญิงคนนั้นทำให้มีนรู้สึกไม่สบายใจเล็ก ๆ แต่เธอก็พยายามคิดว่า คงเป็นแค่ความบังเอิญ จนกระทั่งวันหนึ่ง ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน มีนกำลังเดินออกจากตึกคณะเพื่อจะกลับหอ ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง “น้องมีนใช่ไหม” มีนหันกลับไป และหัวใจก็เต้นแรงขึ้นทันที แพร ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แพรยิ้มบาง ๆ แต่สายตาของเธอดูนิ่งมาก “จำพี่ได้ไหม” มีนพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะ…” แพรเดินเข้ามาใกล้อีกนิด “พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม” มีนลังเลอยู่แป๊บหนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า ทั้งสองเดินไปหยุดตรงมุมเงียบ ๆ ข้างตึก ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ แต่บรรยากาศกลับตึงเครียดอย่างประหลาด แพรมองหน้ามีนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด “น้องสนิทกับไทม์เหรอ” คำถามนั้นทำให้มีนชะงัก เธอไม่รู้จะตอบยังไงดี สุดท้ายจึงตอบเบา ๆ “ก็…คุยกันบ้างค่ะ” แพรพยักหน้าเล็กน้อย เหมือนกับว่าเธอรู้คำตอบอยู่แล้ว “ไทม์เป็นคนแบบนี้แหละ” มีนขมวดคิ้วเล็กน้อย “แบบไหนเหรอคะ” แพรหัวเราะเบา ๆ “ชอบดูแลน้อง ๆ” คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา แต่มีนกลับรู้สึกเหมือนมันมีความหมายแฝงอยู่ แพรมองเธออีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ “น้องอย่าเข้าใจผิดก็แล้วกันนะ” หัวใจของมีนเหมือนถูกบีบเบา ๆ “เข้าใจผิดเรื่องอะไรคะ” แพรยิ้มบาง ๆ “ว่าเขาจริงจังกับน้อง” บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที มีนไม่รู้จะตอบอะไร แพรพูดต่อ “พี่กับไทม์คบกันมาตั้งสองปี” “พี่รู้จักเขาดีกว่าใคร” เธอหยุดพูดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ “เขาเป็นคนดีนะ” “แต่เขาก็เป็นคนที่…เข้ากับผู้หญิงง่าย” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของมีนเริ่มสับสน แพรมองสีหน้าของเธอแล้วถอนหายใจเบา ๆ “พี่ไม่ได้จะมาทะเลาะกับน้องหรอก” “แค่อยากเตือนเฉย ๆ” มีนกำมือแน่นเล็กน้อย “เตือนอะไรคะ” แพรตอบทันที “อย่าคิดมากกับเขา” “เดี๋ยวจะเสียใจ” คำพูดนั้นเหมือนคมมีดเล็ก ๆ ที่แทงเข้ามาในใจของมีน ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง “แพร” ทั้งสองหันไปพร้อมกัน ไทม์ เขายืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าดูจริงจัง “มาคุยอะไรกับน้อง” แพรยิ้มทันที เหมือนบรรยากาศตึงเครียดเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น “แค่คุยกันเฉย ๆ” ไทม์เดินเข้ามาใกล้ สายตาของเขามองแพรนิ่ง ๆ “คุยอะไร” แพรยักไหล่เบา ๆ “ก็แค่ทำความรู้จัก” เธอหันมามองมีน ก่อนจะยิ้มอีกครั้ง “ไว้เจอกันนะ” จากนั้นเธอก็เดินจากไป ทิ้งให้มีนกับไทม์ยืนอยู่ตรงนั้น เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ไทม์หันมามองมีน “เขาพูดอะไรกับมีน” มีนลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว “ไม่มีอะไรค่ะ” ไทม์มองเธอเหมือนรู้ว่าเธอไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อ เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูด “อย่าไปคิดมากกับที่แพรพูดนะ” มีนเงยหน้าขึ้นมอง “ทำไมคะ” ไทม์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ “เพราะบางอย่าง…” “มันไม่ได้เป็นแบบที่เขาพูด” แต่ถึงเขาจะพูดแบบนั้น ในใจของมีน คำพูดของแพรก็ยังคงดังซ้ำ ๆ “อย่าคิดมากกับเขา…เดี๋ยวจะเสียใจ” และมีนก็ไม่รู้เลยว่า คำเตือนนั้น กำลังจะกลายเป็นความจริง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more