ตอนที่ 6 ภาพที่ไม่อยากเห็น

704 Words

หลังจากวันที่แพรเข้ามาคุยกับมีน คำพูดของเธอก็ยังคงวนอยู่ในหัวของมีนไม่หาย “อย่าคิดมากกับเขา…เดี๋ยวจะเสียใจ” มีนพยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก เพราะไทม์เองก็ย้ำว่าอย่าไปสนใจคำพูดของแพร แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มทำให้เธอระวังตัวมากขึ้น เธอเริ่มตอบแชทไทม์ช้าลง เริ่มไม่กล้าคุยเหมือนเมื่อก่อน จนกระทั่งวันหนึ่ง ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน เพื่อนในคณะชวนมีนไปกินข้าวร้านอาหารใกล้มหาลัย “ไปด้วยกันนะ ร้านใหม่เปิด เห็นว่าอร่อยมาก” มีนลังเลอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะพยักหน้า ทั้งกลุ่มเดินไปที่ร้านอาหารเล็ก ๆ หน้า ม. ร้านค่อนข้างคนเยอะ เต็มไปด้วยนักศึกษาหลายโต๊ะ มีนกับเพื่อนเลือกโต๊ะด้านใน ระหว่างที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ เพื่อนคนหนึ่งก็หยุดพูดกะทันหัน “มีน…” “หืม?” “นั่นพี่ไทม์หรือเปล่า” หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นทันที เธอหันไปตามสายตาของเพื่อน และภาพที่เห็น ทำให้เธอนิ่งไป ไทม์นั่งอยู่ที่โต๊ะอีกฝั่งของร้าน แต่คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา คือ แพร ทั้งสองดูเหมือนกำลังคุยกันจริงจัง มีนพยายามบอกตัวเองว่า อาจจะเป็นเรื่องงานอีกก็ได้ แต่แล้ว แพรก็หัวเราะอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของไทม์ ไทม์ไม่ได้ดึงมือออก หัวใจของมีนเหมือนถูกบีบแน่นทันที เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ เธอหันมามองหน้า “มีน…โอเคไหม” มีนรีบส่ายหัว “โอเค” เธอก้มหน้ามองจานข้าวตรงหน้า แต่เธอกลับกินอะไรไม่ลงเลย ในหัวมีแต่ภาพเมื่อกี้ มือของแพรที่จับมือไทม์ เวลาผ่านไปไม่กี่นาที ทันใดนั้น โทรศัพท์ของมีนก็สั่น เธอหยิบขึ้นมาดู ไทม์ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง มีนกดเปิดแชท “มีน ทำอะไรอยู่” เธอมองข้อความนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองโต๊ะของไทม์อีกครั้ง เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ตรงข้ามแพร มีนพิมพ์ตอบไปช้า ๆ “กำลังกินข้าวค่ะ” ข้อความถูกอ่านทันที “กินที่ไหน” มีนมองไปที่เขาอีกครั้ง ก่อนจะตอบ “ร้านหน้า ม.” ไม่กี่วินาทีต่อมา ไทม์เงยหน้าขึ้นมองรอบร้าน จนกระทั่งสายตาของเขามาหยุดที่โต๊ะของมีน ทั้งสองสบตากัน เพียงเสี้ยววินาที มีนรีบหลบสายตาทันที หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ ไม่กี่อึดใจต่อมา ไทม์ก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ เขาเดินตรงมาหามีน แพรมองตามเงียบ ๆ ไทม์หยุดยืนข้างโต๊ะ “มานั่งนี่เองเหรอ” มีนพยักหน้าเบา ๆ เพื่อนของเธอมองสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ ไทม์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด “พี่มากินข้าวกับเพื่อน” คำอธิบายนั้นทำให้มีนรู้สึกแปลก ๆ เพราะคนที่เธอเห็น ไม่เหมือนแค่เพื่อนเลย แต่เธอก็ไม่พูดอะไร มีนแค่พยักหน้า “ค่ะ” ไทม์มองหน้าเธอเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ไทม์” ทั้งสองหันไป แพรกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูด “ไปเถอะ” บรรยากาศเงียบลงทันที ไทม์หันกลับมามองมีน สายตาของเขาดูเหมือนอยากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็พูดแค่ “เดี๋ยวพี่ทักไปนะ” แล้วเขาก็เดินกลับไปกับแพร มีนนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ แตะไหล่เธอเบา ๆ “มีน…” เธอเงยหน้าขึ้น พยายามยิ้ม “เราโอเค” แต่ในใจของเธอ กลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก และในคืนนั้น โทรศัพท์ของมีนก็สั่นอีกครั้ง ข้อความจากคนเดิม ไทม์ “มีน พี่ขออธิบายได้ไหม” มีนมองข้อความนั้นอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง โดยยังไม่ได้ตอบอะไร เพราะตอนนี้ เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่แพรพูดกับเธอวันนั้น อาจจะไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันอาจเป็น ความจริง (

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more