ตอนที่ 7 ระยะห่าง

594 Words

คืนนั้น หลังจากมีนเห็นไทม์อยู่กับแพรที่ร้านอาหาร เธอกลับถึงหอด้วยความรู้สึกว่างเปล่า โทรศัพท์ยังคงวางอยู่บนเตียง หน้าจอแสดงข้อความที่เธอยังไม่ได้ตอบ ไทม์: “มีน พี่ขออธิบายได้ไหม” มีนนั่งมองมันอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ ล็อกหน้าจอ เธอไม่รู้ว่าควรฟังคำอธิบายไหม หรือควรหยุดตั้งแต่ตอนนี้ เพราะในความรู้สึกของเธอ มันเริ่มเจ็บแล้ว --- เช้าวันต่อมา มีนตื่นขึ้นมาแล้วเปิดโทรศัพท์ตามปกติ มีข้อความใหม่หลายข้อความ ทั้งหมดมาจากคนเดียว ไทม์ “นอนหรือยังเมื่อคืน” “พี่ขอโทษนะ ถ้ามันทำให้มีนคิดมาก” “มีนตอบพี่หน่อยได้ไหม” มีนอ่านทุกข้อความ แต่เธอไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเธอไม่รู้จะตอบอะไร --- ช่วงบ่าย มีนกำลังเดินออกจากตึกเรียนกับเพื่อน ทันใดนั้น เพื่อนก็สะกิดเธอ “มีน…พี่ไทม์” หัวใจของเธอกระตุกทันที ไทม์ยืนอยู่หน้าตึก เหมือนกำลังรอใครบางคน และคนคนนั้นก็คือเธอ เมื่อเขาเห็นมีน เขาก็เดินเข้ามา “มีน” เสียงของเขาฟังดูจริงจังกว่าปกติ เพื่อนของมีนมองสถานการณ์แล้วค่อย ๆ เดินออกไปให้ทั้งสองคุยกัน บรรยากาศเงียบลงทันที ไทม์มองหน้าเธอ “ทำไมไม่ตอบแชทพี่” มีนหลบสายตาเล็กน้อย “ยุ่งนิดหน่อยค่ะ” ไทม์รู้ทันทีว่าเธอกำลังเลี่ยง เขาถอนหายใจเบา ๆ “เรื่องเมื่อวาน…” “พี่ไม่ได้—” แต่มีนพูดแทรกขึ้นมาเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ” ไทม์ชะงัก “มีน…” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มของเธอดูสุภาพเหมือนเดิม แต่สายตาไม่เหมือนเดิมแล้ว “เราไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว” คำพูดนั้นทำให้ไทม์นิ่งไปทันที มีนพูดต่อ “พี่จะไปกินข้าวกับใคร หรือทำอะไรกับใครก็ได้” “มีนไม่มีสิทธิ์ไปหึง” คำว่า หึง ทำให้ไทม์ขมวดคิ้ว “พี่ไม่ได้บอกว่ามีนไม่มีสิทธิ์” แต่มีนส่ายหัวเบา ๆ “มีค่ะ” เธอกำมือแน่นเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “เพราะเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน” ไทม์มองหน้าเธอเงียบ ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะถามช้า ๆ “แล้วถ้าพี่อยากให้เราเป็นล่ะ” หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นทันที เธอไม่ได้คาดว่าจะได้ยินคำถามแบบนั้น แต่ภาพที่เธอเห็นเมื่อคืนก็ยังอยู่ในหัว มีนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ตอนนี้…มีนอยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่า” คำตอบนั้นเหมือนกำแพงที่ถูกสร้างขึ้นระหว่างทั้งสอง ไทม์ยืนเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถามอีกครั้ง “มีนกำลังถอยจากพี่เหรอ” มีนไม่ตอบความเงียบนั้นกลับกลายเป็นคำตอบแทน ไทม์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูด “โอเค” เขาหยุดไปแป๊บหนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบาลง “ถ้ามีนต้องการเวลา พี่ก็จะรอ” มีนเงยหน้าขึ้นมอง ไทม์ยิ้มบาง ๆ “แต่พี่อยากให้มีนรู้ไว้อย่างหนึ่ง” หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “อะไรคะ” ไทม์มองเธอตรง ๆ “พี่ไม่ได้คุยกับมีนเล่น ๆ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของมีนสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่ตอบอะไร เพราะในใจของเธอ ยังมีคำถามอีกมากมาย และเธอก็ไม่รู้ว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ จะทำให้เธอยิ้มได้ หรือทำให้เธอเสียใจมากกว่าเดิมในอนาคต

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more