ตอนที่ 17 คนที่ไม่ยอมปล่อย

664 Words

หลังจากวันนั้น มีนพยายามใช้ชีวิตเหมือนเดิม เธอไปเรียน ไปกินข้าวกับเพื่อน กลับหอ ทุกอย่างเหมือนปกติ ยกเว้นอย่างเดียว ไทม์ เธอพยายามไม่อ่านแชทเขา พยายามไม่ตอบ พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความจริง เธอเห็นทุกข้อความ --- Time: “มีน เราคุยกันได้ไหม” Time: “พี่อยากอธิบายอีกครั้ง” Time: “พี่ไม่ได้อยากให้มันจบแบบนี้จริง ๆ” มีนอ่านทุกข้อความ แต่เธอไม่ตอบ เพราะเธอกลัว ถ้าเธอตอบ หัวใจของเธออาจจะอ่อนลงอีกครั้ง --- สามวันผ่านไป มีนกำลังเดินออกจากตึกเรียนกับเพื่อน จู่ ๆ เพื่อนก็หยุดเดิน “มีน…” “อะไรเหรอ” เพื่อนพยักหน้าไปทางลานหน้าคณะ “ดูนั่น” มีนหันไปมอง แล้วหัวใจของเธอก็เต้นแรงทันที ไทม์ เขายืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกำลังรอใครบางคน เมื่อสายตาของเขาเจอมีน เขาก็เดินตรงเข้ามาหาทันที เพื่อนของมีนเริ่มกระซิบกัน “เขามาหาเธอแน่เลย” มีนรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ไทม์หยุดยืนตรงหน้าเธอ สีหน้าของเขาดูเหนื่อยเล็กน้อย เหมือนคนที่นอนไม่พอ “มีน” มีนพยายามทำเสียงปกติ “พี่มีอะไรเหรอคะ” ไทม์มองหน้าเธอ ก่อนจะพูดตรง ๆ “พี่อยากคุยด้วย” มีนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “มีนคิดว่าเราคุยกันจบแล้วนะคะ” คำตอบนั้นทำให้ไทม์นิ่งไป แต่เขาก็ยังพูดต่อ “พี่ยังไม่ได้พูดทุกอย่าง” มีนส่ายหัวเบา ๆ “บางอย่างมันก็ไม่จำเป็นต้องพูดแล้วค่ะ” ไทม์ก้าวเข้าใกล้เธออีกเล็กน้อย เสียงของเขาเริ่มจริงจังขึ้น “มันจำเป็นสำหรับพี่” มีนเงียบ เพื่อน ๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เริ่มมองสถานการณ์อย่างสนใจ ไทม์พูดต่อ “พี่รู้ว่าพี่ทำให้มีนเสียความรู้สึก” “พี่ควรบอกความจริงตั้งแต่แรก” เขากลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “แต่พี่ไม่ได้กลับไปหาแพร” มีนหัวเราะเบา ๆ “มีนเห็นรูปแล้วค่ะ” ไทม์พยักหน้า “ใช่ พี่รู้” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แต่พี่ไม่ได้กอดเขาเพราะพี่ยังรักเขา” มีนมองเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร ไทม์สูดหายใจลึก ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งออกมา เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “พี่กอดเขา…เพราะพี่กำลังจะบอกเลิกเขาจริง ๆ” คำพูดนั้นทำให้มีนชะงักเล็กน้อย ไทม์พูดต่อ “เขาร้องไห้หนักมาก” “พี่ก็เลยปล่อยให้เขากอดแป๊บหนึ่ง” “แล้วพี่ก็เดินออกมา” มีนยังคงเงียบ เพราะเธอไม่รู้ว่าควรเชื่อไหม ไทม์มองหน้าเธอ สายตาของเขาดูจริงจังมาก ก่อนจะพูดช้า ๆ “พี่อาจจะเคยเป็นคนไม่ดีในอดีต” “พี่เคยคุยกับผู้หญิงหลายคนจริง” “แต่ตอนที่พี่เริ่มคุยกับมีน” “พี่หยุดหมดแล้ว” ลมเย็นพัดผ่าน ผู้คนรอบ ๆ เริ่มเงียบลงเล็กน้อย ไทม์พูดต่อ “พี่ไม่รู้ว่ามีนจะเชื่อหรือเปล่า” “แต่พี่ไม่อยากเสียมีนไปเพราะเรื่องเข้าใจผิด” มีนรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเริ่มสั่นอีกครั้ง แต่เธอก็ยังพยายามนิ่ง “พี่ไทม์…” “มีนไม่ได้โกรธพี่หรอกค่ะ” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “มีนแค่ไม่มั่นใจ” คำพูดนั้นทำให้ไทม์เงียบไป ก่อนที่เขาจะพูดเบา ๆ “งั้นให้พี่พิสูจน์” มีนส่ายหัวเล็กน้อย “พี่ก็เคยพูดแบบนั้นแล้ว” ไทม์มองเธอตรง ๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คนรอบ ๆ เริ่มอึ้ง “งั้นพี่จะพิสูจน์จนกว่ามีนจะเชื่อ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ต่อให้มันต้องใช้เวลาทั้งเทอม” หัวใจของมีนเต้นแรง เพราะเธอไม่รู้เลยว่า คำพูดนั้น เป็นแค่คำพูดของผู้ชายที่กำลังง้อ หรือเป็นความรู้สึกจริง ๆ ของคนที่กลัวจะเสียเธอไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more