หลังจากวันที่ ไทม์ บอกว่าจะพิสูจน์ตัวเอง
มีนคิดว่า
เขาคงพูดไปเพราะอารมณ์
อีกไม่กี่วันก็คงหายไป
เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขา
แต่มีนคิดผิด
---
เช้าวันต่อมา
มีนเดินเข้ามหาลัยตามปกติ
เธอกำลังจะเดินขึ้นตึก
แต่ทันใดนั้น
เพื่อนที่เดินข้าง ๆ ก็สะกิดแขนเธอ
“มีน…”
“อะไรเหรอ”
เพื่อนพยักหน้าไปทางหน้าตึก
“นั่น…”
มีนหันไปมอง
แล้วก็ต้องหยุดเดินทันที
ไทม์
เขายืนอยู่ตรงนั้น
ถือแก้วกาแฟสองแก้ว
เมื่อเห็นมีน
เขาก็ยิ้มทันที
แล้วเดินตรงมาหา
“เช้า”
มีนมองเขาอย่างตกใจ
“พี่มาทำอะไรคะ”
ไทม์ยื่นกาแฟให้
“ซื้อมาเผื่อ”
มีนส่ายหัวทันที
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”
แต่ไทม์ก็ยังยื่นแก้วนั้นอยู่
“ถือว่าเป็นคำขอโทษ”
เพื่อนของมีนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มยิ้ม
แล้วค่อย ๆ เดินหนีไป
เหมือนตั้งใจปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันสองคน
มีนถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนจะรับกาแฟมา
“ขอบคุณค่ะ”
รอยยิ้มของไทม์กว้างขึ้นทันที
เหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของขวัญ
---
วันนั้น
มีนคิดว่ามันคงจบแค่นั้น
แต่เธอก็คิดผิดอีกครั้ง
ตอนพักเที่ยง
ไทม์ก็โผล่มาที่โรงอาหาร
“กินอะไรหรือยัง”
มีนขมวดคิ้ว
“พี่ไม่ต้องมาหรอกค่ะ”
ไทม์ยักไหล่
“พี่ไม่ได้มาหา”
มีนเลิกคิ้ว
“แล้วมาทำอะไร”
ไทม์ยิ้ม
“มากินข้าว”
แต่เขาก็นั่งโต๊ะเดียวกับเธอ
เพื่อน ๆ ของมีนเริ่มมองกันแล้วยิ้ม
---
วันต่อมา
มีนเดินออกจากตึกตอนเย็น
และก็เห็นเขาอีกครั้ง
ไทม์ยืนพิงมอเตอร์ไซค์อยู่เหมือนเดิม
เหมือนวันแรกที่เธอเจอเขา
เมื่อเห็นมีน
เขาก็ยิ้ม
“กลับยัง”
มีนถอนหายใจ
“พี่มารออีกแล้วเหรอ”
ไทม์พยักหน้า
“อืม”
“ทำไมคะ”
เขาตอบสั้น ๆ
“ง้อ”
มีนเผลอหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย
“พี่ง้อแรงไปไหม”
ไทม์ยักไหล่
“ยังไม่แรงพอหรอก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดต่อ
“ถ้ามีนยังไม่หายโกรธ”
“พี่จะมารอทุกวัน”
หัวใจของมีนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
เธอพยายามทำหน้าเรียบ
“พี่ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้”
ไทม์มองหน้าเธอ
สายตาของเขาจริงจัง
“พี่ต้องทำ”
“ทำไม”
เขายิ้มบาง ๆ
ก่อนจะตอบ
“เพราะพี่ชอบมีนจริง ๆ”
คำพูดนั้นทำให้มีนชะงัก
ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ
เธอมองหน้าเขา
เหมือนกำลังพยายามอ่านความจริงจากสายตาเขา
ไทม์พูดต่อ
“พี่อาจจะทำพลาดไป”
“พี่อาจจะเคยเป็นคนไม่ดี”
“แต่พี่ไม่ได้อยากเสียมีนไปเพราะมัน”
มีนเงียบไป
หัวใจของเธอเริ่มอ่อนลงทีละนิด
ไทม์ยื่นหมวกกันน็อกมาให้
“ไปกินข้าวไหม”
มีนมองหมวกในมือเขา
ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
“พี่กำลังจีบมีนใหม่เหรอ”
ไทม์ยิ้มทันที
“ใช่”
เขาหยุดเล็กน้อย
ก่อนจะพูดต่อ
“จีบตั้งแต่ต้นใหม่เลย”
หัวใจของมีนเต้นแรงอีกครั้ง
และเป็นครั้งแรกในหลายวัน
ที่เธอเริ่มรู้สึกว่า
กำแพงในใจของเธอ
กำลังเริ่มร้าวอีกครั้ง