หลังจากวันที่ ไทม์ บอกว่าจะจีบมีนใหม่ตั้งแต่ต้น
หลายอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขามารอเธอเกือบทุกวัน
ซื้อกาแฟให้ตอนเช้า
บางวันก็พาไปกินข้าวหลังเลิกเรียน
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังดีขึ้น
กำแพงในใจของมีน
เริ่มค่อย ๆ ลดลง
เธอเริ่มยิ้มให้เขามากขึ้น
เริ่มคุยกับเขาเหมือนเดิม
และบางครั้ง
เธอก็เผลอลืมเรื่องในอดีตไป
---
เย็นวันหนึ่ง
มีนกำลังนั่งกินข้าวกับไทม์ที่ร้านเล็ก ๆ หน้ามหาลัย
บรรยากาศค่อนข้างสบาย ๆ
ไทม์กำลังเล่าเรื่องตลกอะไรบางอย่าง
จนมีนเผลอหัวเราะออกมา
“พี่พูดจริงนะ ตอนนั้นเพื่อนพี่วิ่งหนีหมา—”
จู่ ๆ
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“สนุกดีนะ”
ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน
และหัวใจของมีนก็เหมือนหยุดเต้นอีกครั้ง
แพร
เธอยืนอยู่ตรงนั้น
สีหน้าดูเย็นชา
ไทม์ขมวดคิ้วทันที
“แพร มาทำอะไร”
แพรหัวเราะเบา ๆ
“แค่ผ่านมา”
สายตาของเธอหันไปมองมีน
“ดูเหมือนทุกอย่างจะไปได้ดีนะ”
บรรยากาศเริ่มตึงขึ้นทันที
ไทม์พูดเสียงเข้ม
“แพร พอได้แล้ว”
แต่แพรเหมือนไม่สนใจ
เธอเดินเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย
ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งออกมา
“พี่ไทม์”
“พี่ลืมอะไรไปหรือเปล่า”
ไทม์ขมวดคิ้ว
“อะไร”
แพรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
แล้วเปิดบางอย่าง
ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ
มีนมองหน้าจอ
และหัวใจของเธอก็เหมือนหล่นวูบ
ในหน้าจอนั้น
คือ ผลตรวจครรภ์
สองขีด
เสียงของแพรดังขึ้นเบา ๆ
แต่ชัดเจนพอที่ทั้งสองจะได้ยิน
“ฉันท้อง”
โลกของมีนเหมือนหยุดหมุนทันที
เธอหันไปมองไทม์อย่างช้า ๆ
สีหน้าของเขาดูช็อกไม่ต่างกัน
“แพร…”
ไทม์พูดออกมาเสียงเบา
“เธอพูดอะไร”
แพรมองเขา
สายตาเต็มไปด้วยบางอย่างที่อ่านไม่ออก
ก่อนจะตอบ
“ก็อย่างที่เห็น”
เธอชี้ไปที่ผลตรวจ
“ลูกของพี่”
คำพูดนั้นเหมือนระเบิดลงกลางโต๊ะ
หัวใจของมีนเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก
เธอมองไทม์
เหมือนกำลังรอคำอธิบาย
แต่ไทม์ยังคงนิ่ง
เหมือนเขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ความเงียบนั้น
ทำให้มีนรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังอีกครั้ง
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะ
ไทม์รีบหันมามอง
“มีน เดี๋ยว—”
แต่มีนส่ายหัวเบา ๆ
ดวงตาของเธอเริ่มแดง
“พอแล้วค่ะ”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“มีนไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว”
เธอมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของไทม์เหมือนแตก
“ดูเหมือนมีนจะไม่ใช่คนที่ควรอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก”
จากนั้น
เธอก็หันหลัง
แล้วเดินออกจากร้าน
ทิ้งให้ไทม์นั่งอยู่ตรงนั้น
กับความจริงที่กำลังพังทุกอย่างลง