หลังจากวันที่มีนเดินออกจากร้าน
เธอก็หายไปจากชีวิตของ ไทม์
เกือบทั้งอาทิตย์
เธอไม่ตอบแชท
ไม่รับสาย
และพยายามไม่เจอเขาในมหาลัย
---
คืนนั้น
มีนนั่งอยู่ในห้อง
เธอมองหน้าจอโทรศัพท์เงียบ ๆ
แชทของไทม์ยังคงเด้งขึ้นมาเรื่อย ๆ
Time:
“มีน ฟังพี่ก่อน”
Time:
“เรื่องแพร พี่ไม่รู้เรื่องจริง ๆ”
Time:
“พี่ขอคุยกับมีนได้ไหม”
แต่มีนไม่ตอบ
เธอไม่รู้ว่าควรเชื่ออะไรอีก
ภาพผลตรวจสองขีดวันนั้น
ยังคงติดอยู่ในหัว
---
สามวันต่อมา
มีนกำลังเดินออกจากตึกเรียน
จู่ ๆ เพื่อนก็วิ่งมาหาเธอ
“มีน!”
เธอหันไปมอง
“อะไรเหรอ”
เพื่อนพูดหอบ ๆ
“ไปดูที่ลานหน้าคณะเร็ว”
มีนขมวดคิ้ว
“ทำไม”
เพื่อนพูดสั้น ๆ
“พี่ไทม์”
หัวใจของมีนเต้นแรงทันที
---
เมื่อเธอเดินไปถึงลานหน้าคณะ
ก็เห็นนักศึกษาหลายคนยืนมุงกัน
เหมือนมีอะไรเกิดขึ้น
และตรงกลางนั้น
คือ ไทม์
เขายืนถือกระดาษแผ่นใหญ่
เมื่อเขาเห็นมีน
สายตาของเขาก็เปลี่ยนทันที
เหมือนคนที่รอเธอมานาน
ไทม์เดินเข้ามาหา
ท่ามกลางสายตาของคนทั้งคณะ
มีนเริ่มรู้สึกประหม่า
“พี่ทำอะไร”
ไทม์สูดหายใจลึก
ก่อนจะพูดเสียงดังพอให้หลายคนได้ยิน
“พี่กำลังง้อผู้หญิงคนหนึ่ง”
เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นรอบ ๆ
มีนรีบพูด
“พี่ไทม์ พอเถอะค่ะ”
แต่ไทม์ส่ายหัว
“ยังไม่พอ”
เขาหันไปมองคนรอบ ๆ
ก่อนจะพูดต่อ
“ทุกคนอาจจะเคยได้ยินว่าพี่เป็นคนยังไง”
“เจ้าชู้ คุยกับผู้หญิงหลายคน”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“มันก็จริง”
หลายคนเริ่มเงียบลง
ไทม์พูดต่อ
“แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม”
เขามองมีนตรง ๆ
สายตาของเขาจริงจังมาก
“พี่ชอบมีนจริง ๆ”
หัวใจของมีนเต้นแรง
ไทม์พูดต่อ
“เรื่องแพร…”
“พี่เพิ่งรู้เมื่อวานว่าเธอโกหก”
มีนชะงัก
“โกหก?”
ไทม์พยักหน้า
“ผลตรวจนั้นไม่ใช่ของเธอ”
“เธอเอาของเพื่อนมา”
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบ ๆ
ไทม์พูดต่อ
“พี่ไม่ได้มีลูกกับใคร”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดต่อเบา ๆ
“แต่พี่เกือบเสียมีนไปเพราะมัน”
ลมเย็นพัดผ่าน
บรรยากาศเงียบลง
ไทม์มองเธอ
ก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย
“พี่ไม่รู้ว่ามีนจะให้โอกาสพี่ไหม”
“แต่ถ้าพี่ต้องจีบใหม่อีกรอบ”
“พี่ก็จะทำ”
เขายิ้มบาง ๆ
“ต่อให้ต้องเริ่มจากศูนย์”
หัวใจของมีนสั่น
เธอมองผู้ชายตรงหน้า
ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอไม่แน่ใจว่าเขาจริงใจไหม
แต่ตอนนี้
เขายืนอยู่ตรงหน้าคนทั้งคณะ
เพื่อบอกความรู้สึกของเขา