"ขอบคุณนะคะพี่คินที่มาส่งเอย" ฉันกล่าวขอบคุณพี่รหัสด้วยรอยยิ้มบางๆ หลังจากที่ผ่านศึกชิงตัวกันกลางห้างจนเพลียร่าง
"ครับ เดี๋ยวถึงบ้านพี่โทรหานะ" : พี่คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สายตาที่มองมาดูอาวรณ์ไม่อยากจากไปไหน
"ไม่ต้อง ดึกแล้วให้น้องนอน" : พี่วินที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ รีบสวนขึ้นมาทันควัน หน้าตาเขาบอกบุญไม่รับสุดๆ
"เออรู้แล้ว......." : คินตอบรับอย่างรำคาญใจในความขี้ขวางโลกของเพื่อน
"ฝันดีนะครับน้องเอย พรุ่งนี้อย่าลืมที่เรานัดกันนะครับ"
"ค่ะ" ฉันรับคำสั้นๆ เพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนข้างตัว
"มึงกลับไปได้แล้ว เข้าบ้านกันเถอะเอย" : พี่วินไม่รอช้า เขาคว้าหมวกกันน็อกคืนมาแล้วจูงแกมบังคับให้ฉันเดินตามเข้าบ้านทันที
หลังจากที่เขาสองคนเปิดศึกน้ำลายเถียงกันอยู่นานที่ร้านอาหาร ฉันจึงตัดสินใจเลือกกลับกับพี่คิน เพราะเขาเป็นคนพาฉันมาทานข้าวแต่แรก กติกาของฉันคือมากับใคร
