@อนาวิน
เอิงเอยวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมต้องจัดการกับอารมณ์ที่พุ่งขึ้นจุดสูงสุดจนเกือบจะแตกสลายอยู่รอมร่อ ผมนั่งพิงหัวเตียงหอบหายใจพยายามสะกดกั้นความพลุ่งพล่านในกาย ผมไม่เข้าใจจริงๆ ในเมื่อทุกอย่างมันชัดเจนว่าเธอเองก็มีความสุขและรู้สึกชอบผมเหมือนกัน ถ้าไม่รู้สึกอะไรเธอคงไม่ยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้ผมทำถึงขนาดนี้ แล้วทำไมเธอถึงปฏิเสธผมลงกลางคันแบบนี้ล่ะ
แต่ก่อนที่จะไปหาคำตอบ ผมต้องจัดการกับ "เจ้าน้องชาย" ที่ตื่นตัวเต็มที่จนปวดหนึบนี้ก่อน ผมเดินเข้าห้องน้ำด้วยความหงุดหงิด จัดการระบายอารมณ์ดิบด้วยมือของตัวเองพลางจินตนาการถึงใบหน้าหวานและสัมผัสเมื่อครู่จนถึงจุดสูงสุด ในที่สุดความรุ่มร้อนก็ถูกปลดปล่อยออกมา แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ใจของผมสงบลงเลย
@3 วันต่อมา
ตลอดสามวันที่ผ่านมา เอิงเอยพยายามหลบหน้าผมอย่างเห็นได้ชัด ความสดใสที่ผมเพิ่งได้รับกลับมาที่โรงพยาบาลดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงภาพฝัน
