@คอนโดอนาวิน
ผมกลับมาถึงคอนโดด้วยหัวใจที่เหมือนถูกควักออกไป แววตาที่เคยมีชีวิตชีวากลับมืดมนลง ผมเอาแต่เก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่กว้างขวางทว่ากลับอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก ปกติผมเคยมีเธออยู่ด้วยแทบทุกวัน เคยเห็นหน้า เคยได้ยินเสียง พอวันนี้ต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว มันทั้งเหงา ทั้งเจ็บ และเสียใจอย่างที่สุด เป็นความรู้สึกรุนแรงแบบใหม่ที่พุ่งเข้าใส่จนผมตั้งตัวไม่ติด ผมตัดสินใจใช้แอลกอฮอล์เป็นทางออก นั่งกรอกเหล้าเข้าปากตั้งแต่เช้าจรดเย็น ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปวันแล้ววันเล่าไม่ออกไปไหน จนเพื่อนสนิทของผมต้องมาตามถึงที่ เพราะผมขาดเรียนมาหลายวันเกินไปแล้ว
"วิน...ทำไมมึงถึงมีสภาพแบบนี้วะ" : นทีอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพเพื่อนที่ดูไม่ได้
"เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่มึงได้กินอะไรบ้างหรือยัง" : นนท์ถามพลางมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยขวดเหล้า
ผมไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ในมือยังคงกระดกแก้
