ผมลุกพรวดขึ้นถามไอ้คินทันทีหลังจากได้ยินสิ่งที่มันหลุดปากออกมา
"อะไรของมึง..." : คินมองผมอย่างงงๆ
"ที่มึงพูดเมื่อกี้..เอยให้สถานะมึงแค่พี่รหัส คืออะไร!" ผมคาดคั้น
"นี่มึงเป็นคนเข้าใจยากตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้วิน" : คินตอบกวนๆ
"มึงกับเอยไม่ได้คบกัน?" ผมถามย้ำ เสียงเริ่มสั่นด้วยความคาดหวัง
"เออ..ไม่ได้คบ อยากคบ แต่เขาไม่คบกับกู มึงเข้าใจมั้ย!" : คินยืนยันหนักแน่น
"แล้วที่บ้านอุ่นรักวันนั้นล่ะ?"
"กูซ้อมบทละครเวที.....เลยให้น้องเอยมาเป็นคู่ซ้อมให้"
"ไอ้เชี้ยคิน...ทำไมมึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้!" ผมสบถก้องด้วยความตกใจและโมโหตัวเองที่หูเบาจนเรื่องบานปลาย
"ก็มึงไม่เคยถาม" : คินยักไหล่
"แม่งเอ้ย..!... ซวยแล้วไงกู!"
ผมยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเครียดที่พุ่งปรี๊ด คิดไม่ตกจริงๆ ว่าที่ผ่านมาทั้งคำพูดและการกระทำร้ายกาจที่ผมทำกับเธอไปมันรุนแรงขนาดไหน ผมประชดประชันเธอทุกอย่าง แถมยังบอกว่าไม่เคยรักเ
