เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยทั้งคืน ความเงียบในห้องนอนมันตอกย้ำถึงความว่างเปล่าที่ไม่มีร่างบางอยู่อ้อมกอด พอข่มตาหลับลงด้วยความเพลียก็ฝันถึงแต่เอิงเอย ในฝันเธอยืนร้องไห้จนตัวโยน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวด เธอถามคำถามเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่าทำไมผมถึงใจร้ายกับเธอนัก... ทำไมต้องหลอกให้เธอรักแล้วทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ในฝันนั้นเธอค่อยๆ เลือนหายไปทิ้งให้ผมจมอยู่กับความมืดมิด ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยเหงื่อที่ท่วมกาย และไม่กล้าที่จะหลับตาลงอีกเลย... เพราะกลัวเหลือเกินว่าหากหลับไปอีกครั้ง เธอจะทิ้งผมไปจริงๆ อย่างในฝันร้ายนั้น
@มหาลัย
ผมขับรถมาถึงมหาวิทยาลัยแต่เช้าตรู่ จอดรถในที่ประจำแล้วลงมายืนรอคนๆ หนึ่งด้วยหัวใจที่จดจ่อ ยืนรอท่ามกลางลมหนาวในตอนเช้าอยู่นานนับชั่วโมง จนในที่สุดหัวใจที่แห้งเหี่ยวของผมก็พองโตขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นเธอเดินมาพร้อมกับเพื่อนของเธอ
"เอยครับ..." ผมเรียกชื่อเธอ
