"เอย..ระวัง!!!!"
เสียงตะโกนก้องของพี่วินดังเสียดแทรกผ่านโสตประสาทของฉัน ในวินาทีแห่งความเป็นตายนั้น ฉันหลับตาลงแน่นและร้องกรี๊ดออกมาด้วยความขวัญเสีย หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อรอรับแรงกระแทกที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่แล้วกลับสัมผัสได้ถึงแรงเหวี่ยงกระชากเข้าสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาโชยเข้าจมูก พร้อมกับความอบอุ่นจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดฉันไว้มิดทั้งตัว
พอลืมตาขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ พบว่าพี่วินยืนกอดฉันไว้แน่น มือหนาของเขาข้างหนึ่งประคองไว้ที่ศีรษะของฉันเพื่อป้องกันแรงกระแทก ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ห่างเพียงคืบ และก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นว่าที่ขมับของเขาหัวแตกจนเลือดสีแดงสดไหลอาบแก้ม เลือดออกเยอะมากจนดูน่ากลัว
ภายในใจฉันเกิดความรู้สึกตีกันยุ่งเหยิง ทั้งตกใจ เป็นห่วง และรู้สึกผิดที่เขาต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน แต่ภาพความใจร้ายที่เขาทำไว้ก่อนหน้ามันยั
