นางร้าย 8

1603 Words

นางร้าย 8 เสี่ยคินน์หันมองเจ้าของร่างบางที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนเบาะด้านข้างเขา ใบหน้าสวยโดดเด่นของเธอทำให้เขาจดจำได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิงคนนั้น แม้ว่าตอนตื่น เธอจะเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจแต่เวลาหลับ เธอกลับน่ารักราวกับเด็กน้อย เปลือกตาสีอ่อนปิดสนิท ริมฝีปากแดงระเรื่อรูปกระจับนั่นยิ้มบาง ๆ คล้ายคนกำลังหลับสบาย ผิวขาวเนียนของเธอเปื้อนดิน และใบไม้ ใบหญ้าเล็กน้อย น่าจะเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่แต่โดยรวมแล้ว เธอนั้นดูน่ารัก น่าทะนุถนอมเสียจนคนเย็นชาอย่างเสี่ยคินน์อดไม่ได้ที่จะหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวให้กับเธอด้วยความเอ็นดู ย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เสี่ยคินน์ขับรถผ่านมา เห็นรถสองคันจอดอยู่ข้างทาง คันหนึ่งมีรอยกระแทก เขาจึงตัดสินใจลงไปดูเผื่อว่าจะมีคนต้องการความช่วยเหลือ เมื่อเขาเดินไปยังรถคันนั้น เขาไม่เจอคนบาดเจ็บแต่กลับได้ยินเสียงกรี๊ดมาจากฝั่งป่า เลยรีบวิ่งตามเสียงจนกระทั่งเจอเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะโดนทำร้าย เขาเลยรีบเข้าไปช่วยเธอเอาไว้ และผู้หญิงคนนั้นคือผู้หญิงที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในรถเขาตอนนี้ หากให้เขาเดา ผู้หญิงคนนี้คงเป็นคุณหนูเอาแต่ใจจากตระกูลร่ำรวยสักตระกูล และคงเป็นนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัย M และเธอคือผู้หญิงคนเดียวกับที่ฉลามเคยเอารูปมาอวดเขาว่าสวยนักสวยหนา บังเอิญเสียจริง ที่เขาได้เจอกับเธออย่างไม่คาดคิดในสถานการณ์แบบนี้ “เหอะ” เสี่ยคินน์ขำออกมาเล็กน้อยเมื่อหันไปเจอกับท่าทางน่ารักของคนด้านข้าง เขาปัดเศษใบไม้ออกจากตัวเธอโดยไม่ห่วงว่ารถตัวเองจะสกปรกหรือไม่ ทั้งที่เสี่ยคินน์โคตรจะเป็นคนรักรถ เขาหวงรถมาก และไม่เคยยอมให้ใครขึ้นมานอนสบายใจบนรถของเขาแบบนี้แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับรู้สึกต่างออกไป เขาหันมองใบหน้าของเธออีกครั้งก่อนจะระบายยิ้มออกมา “ผู้หญิงอะไร…น่ารักว่ะ” (ไลลา) “ตื่น” แรงเขย่าปลุกให้ฉันตื่นจากการนอนหลับแสนสุขสบาย ไม่อยากลุกเลย กำลังสบายอยู่เชียว “ตื่น” เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับแรงเขย่าที่เพิ่มแรงขึ้นจนตัวฉันสั่นราวกับผีเข้า ฉันทนต่อไปไม่ไหวจึงต้องยอมตื่น “โอ๊ย จะเขย่าอะไรนักหนา” เสียงเหวี่ยงวีนของฉันดังขึ้นก่อนที่ฉันจะลืมตาเสียอีก คนกำลังนอนหลับมาเขย่าอยู่ได้ คนนะไม่ใช่เซียมซีที่จะมาเขย่าเล่นแบบนี้ “เลิกโวยวายแล้วลงไปจากรถฉัน” “รถนายอะไรกันยะ นี่มันรถ…” ฉันนิ่งไปเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก พร้อมทั้งมองไปรอบ ๆ รถก่อนจะยิ้มแหย ๆ ออกมา “แหะ ๆ ไม่ใช่รถฉัน” ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้ฉันผ่านเหตุการณ์โดนลอบฆ่ามา ด้วยความที่กลัวว่าจะมารายงานตัวเข้าหอไม่ทันเวลา ฉันจึงตัดสินใจวิ่งขึ้นรถผู้ชายคนนี้มา ฉันยิ้มให้เขาพร้อมทั้งหยิบกระเป๋าของตัวเอง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุดจะน่ารัก “ขอบคุณมากนะที่ช่วย แถมยังมาส่งอีก” “ฉันไม่ได้เต็มใจ” เหอะ หน้าตาก็ออกจะหล่อแต่ทำไมคำพูดคำจาถึงได้เป็นแบบนี้ แต่อย่างไรเสีย เขาก็คือผู้มีพระคุณ อย่าไปวีนใส่เขาเลยไลลา “ยังไงก็ขอบคุณมากนะ เจอกันครั้งหน้าถ้าฉันกลับมามีเงินแล้วฉันจะตอบแทนละกัน” ฉันพูดรัวเร็วก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถ เมื่อก้มลงมองนาฬิกาแล้วเห็นเวลา ตอนนี้เหลืออีกแค่สิบนาทีในการลงทะเบียนเข้าหอพัก หากฉันลงทะเบียนเข้าหอพักไม่ทัน ฉันต้องไปอยู่หอด้านนอกมหาวิทยาลัยซึ่งตอนนี้ในบัญชีของฉันมีเงินเพียงแค่สี่พันบาท อย่าว่าแต่ที่พักเลย กินข้าวได้เกินสองวันรึเปล่าไม่รู้ “แล้วหอนั่นไปทางไหนเนี่ย” ความใหญ่โต และอลังการของที่นี่ ทำเอาฉันถึงกับกุมขมับ มองไปทางไหนก็ไม่มีส่วนคล้ายหอพักเลยสักนิด นายนั่นมาส่งฉันที่ไหนกัน “เธอ” ฉันหันมองตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับ สาวแว่นผมยาวดัดลอน ในชุดเดรสสีอ่อน กระโปรงบานกำลังส่งยิ้มมาให้ฉัน แถมยังทักทายฉันอย่างเป็นมิตรจนน่าตกใจ (ปกติไม่ค่อยมีคนกล้าเข้ามาทักฉันสักเท่าไหร่ เลยไม่ชิน แหะๆ) “เราชื่อเจินเจินนะ กำลังจะไปลงทะเบียนหอใน เลยคิดว่าเธอคง…” “เธอรู้ทางใช่มั้ย” ฉันรีบตัดบทเพราะหากรอเจินเจินพูดจบคงไม่ทันกันพอดี “รู้สิ เราศึกษาแผนที่มาแล้ว เดินตรงไปทางนี้สองร้อยเมตร แล้วเลี้ยวขวา จากนั้น…” “เธอไม่ต้องพูดแล้ว นำไปเลย” โชคดีที่ฉันมีเจินเจินคอยนำทาง ไม่อย่างนั้นไม่มีทางมาทันแน่ แม้ระยะทางจากจุดเมื่อกี้จะไม่ไกลมากแต่ทางอย่างกับเขาวงกต กว่าจะหาหอเจอเล่นเอาเหงื่อตก ถือว่าฉันยังมีโชคเหลืออยู่บ้างเพราะเท้าของเราทั้งคู่เหยียบใต้ตึกหอในทันก่อนจะหมดเวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น “มาตอนนี้ ทำไมไม่มาพรุ่งนี้ซะเลยคะ” น้ำเสียงดุ ๆ ออกมาจากผู้หญิงในชุดผ้าไหมสีสด ผมของเธอถูกตีกะบังสูง จนฉันแอบสงสัยว่าเธอแอบเลี้ยงนกไว้ในนั้นรึเปล่า “ขอโทษค่ะอาจารย์ พอดีพวกเราหลงทางกัน” “เอาเถอะ ยังไงก็ยังถือว่าไม่เกินเวลา” สายตาของฉันยังคงจับจ้องทรงผมรังนกของอาจารย์ด้วยความสงสัย ผมคนเรามันสามารถตีได้สูงขนาดนั้นเชียวหรือ “มองอะไรไม่ทราบนักศึกษา” ฉันยิ้มกว้างให้กับอาจารย์ มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าอาจารย์คนนี้คงเป็นตัวตึงประจำหอพัก ฉะนั้นการประจบจึงย่อมดีกว่าการกวนตีน “คือหนูแค่สงสัยน่ะค่ะว่าผมของอาจารย์ทำยังไง เพราะมันสวยมากเลยค่ะ หนูออกงานสังคมมาก็หลายครั้งแต่ไม่เคยเจอทรงผมที่สง่างามเท่านี้มาก่อนเลย” ได้ผล ^_^ จากใบหน้าโหด เจ้าระเบียบของอาจารย์ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มเป็นที่เรียบร้อย “ไม่ขนาดนั้นหรอกนักศึกษา ทรงนี้ก็ทรงธรรมดาปกติของอาจารย์นั่นแหละ” นี่ขนาดทรงธรรมดายังฟูฟ่องขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงทรงไม่ธรรมดาเลย “คงเพราะใบหน้างดงามของอาจารย์เนอะ เลยทำให้ทรงผมยิ่งสง่างาม แบบนี้เขาเรียกว่าหน้าส่งผมค่ะอาจารย์” “เธอก็พูดความจริงอยู่นั่นแหละ” อาจารย์ยิ้มกว้างพร้อมทั้งหยิบคีย์การ์ดส่งให้พวกเรา “ตึกของพวกเธอคือตึกหลังสุด ห้อง409 ชั้น 4 รีบไปพักผ่อนซะสิ” “ขอบคุณค่ะอาจารย์” หอพักแห่งนี้อยู่โซนด้านหลังมหาวิทยาลัย มีด้วยกันทั้งหมด 3 ตึก เรียงสลับกัน โดยแต่ละตึกนั้นมีรูปร่างคล้ายข้าวโพดแลดูแปลกตาแต่ก็สวยดี สภาพแวดล้อมค่อนข้างร่มรื่น บรรยากาศสดชื่นน่าอยู่ อาจเพราะมีต้นไม้ และดอกไม้นานาชนิดปลูกอยู่เต็มพื้นที่แถมยังมีน้ำพุขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางอีกด้วย ถึงอย่างนั้นที่นี่ยังคงความหรูหรา เลิศเลอสมคนนิยามของมหาวิทยาลัย M จริง ๆ มหาลัยแห่งความเลิศหรู อลังการ “หอพักที่นี่สวยสมคำร่ำลือเลยเนอะ” “เหอะ แต่มีกฎเต็มไปหมด ต่างอะไรจากโดนขัง” “แต่เราว่าปลอดภัยดีออก” ฉันหันไปมองหน้าใสซื่อของเจินเจินแล้วยิ้มแกน ๆ “ว่าแต่เธอชื่ออะไร แล้วนี่ไม่มีของมาเลยเหรอ” “ฉันชื่อไลลา พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เลยยังเอาของมาด้วยไม่ได้ แต่อีกเดี๋ยวบอดีการ์ดฉันคงเอาตามมาให้” “เหมือนเราเลย รถเราเสียกลางทางแต่โชคดีที่…” แก้มใสของเจินเจินแดงระเรื่อขึ้น เธอบิดตัวไปมาแล้วพูดต่อ “มีคนอาสามาส่งเราก่อน ส่วนของที่เหลือ เราเองก็รอลูกน้องของคุณพ่อเอาตามมาให้เหมือนกัน” ฉันมองท่าทางเขินอายของเจินเจินพลางขมวดคิ้วแต่ไม่อยากถามต่อเพราะพึ่งรู้จักกัน เราทั้งสองเดินกันมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงตึกสุดท้าย ไม่รู้ว่าหอพักที่นี่จะสร้างใหญ่ไปเพื่อใคร กว่าจะเดินถึง ขาแทบลาก ลักษณะตึกแลดูใหม่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เคยเห็นในหนัง แถมยังมีลิฟต์ และเทคโนโลยีด้านความปลอดภัยครบครัน ติ๊ง ~ ชั้น 4 ฉันลากสังขารตัวเองไปยังห้องหมายเลข 409 ซึ่งเป็นห้องริมสุด เมื่อมาถึงห้อง เจินเจินเป็นคนใช้คีย์การ์ดสแกนเข้าไปด้านใน ไอเย็นจากด้านในห้องเรียกให้ฉันพุ่งตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วเพราะด้านนอกนี่ร้อนเหลือเกิน แปะ กระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดงถูกแปะลงกลางหน้าผากของฉัน ฉันค่อย ๆ ดึงมันออกก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพห้องพัก นี่มันห้องพัก หรือศาลเจ้า!!! ——————

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more