นางร้าย 2
1649 Words
นางร้าย 2
ไลลา
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูปลุกให้ฉันตื่นจากความฝัน กำลังฝันดีอยู่เชียว ใครช่างกล้ามาขัด
ฉันเมินเสียงเคาะประตูแล้วข่มตาหลับต่อเพราะอยากกลับเข้าไปสู่ความฝันอีกครั้ง
ความฝันแปลกประหลาดที่ฉันไม่เคยฝันมาก่อนนั้นคือ ฝันว่าตัวเองเจองูตัวใหญ่ยักษ์สีขาวเผือก
เมื่อเดินตามงูตัวนั้น ฉันจึงได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งในมือของเขาถือแหวนเพชร แต่ภาพค่อนข้างเลือนราง มีควันขาว ๆ ลอยฟุ้งเต็มไปหมด
ความรู้สึกในตอนนี้ช่างอบอุ่นเหลือเกิน ฉันรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่กำลังโอบรอบตัวฉันอย่างไม่เคยได้รู้สึกมาก่อน ฉันยิ้มกว้างในความฝันแล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า
สายตาไล่ผ่านแผงอกกำยำของเขา เผลอแอบจ้องเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบริเวณลำคอแกร่ง เส้นเลือดบริเวณลำคอนั่นมันช่างเร้าใจเสียจริง ฉันแอบลอบกลืนน้ำลาย
รอยสักรูปดาบที่มีงูพันอยู่บริเวณหน้าอกด้านขวานั่นแลดูอันตราย และน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน ฉันจ้องรอยสักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปเพื่อมองใบหน้าของชายตรงหน้า…
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ภาพความฝันหายวับไปอีกครั้ง ฉันลืมตาขึ้น แล้วดีดตัวขึ้นจากเตียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด
อีกนิดเดียวเท่านั้น ฉันก็จะได้เห็นใบหน้าของผู้ชายในฝันอยู่แล้วเชียว ใครช่างกล้าขัด
ก๊อก ก๊อก
“โอ๊ย จะเคาะอะไรนักหนา”
“คุณหนูคะนี่ป้าเอง”
เสียงอ่อนนุ่มของป้าสมร แม่บ้านที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็กทำให้อารมณ์ของฉันเย็นลง ฉันรัก และเคารพป้าสมรเหมือนแม่อีกคนหนึ่ง ฉะนั้นป้าสมรจึงเป็นคนเดียวที่ฉันไม่เคยเหวี่ยง วีนใส่
“มีอะไรคะ”
“คุณธนินให้คุณหนูไลลาลงไปพบค่ะ”
ฉันกลอกตามองบนเมื่อได้ยินอย่างนั้น ไม่อยากลงไปพบป๋าในตอนนี้เลยเพราะเมื่อสองวันก่อนฉันพึ่งทะเลาะกับป๋าเพราะผู้หญิงของเขา คิดแล้วก็ยังหงุดหงิดไม่หาย
เมื่อก่อนป๋าเป็นพ่อที่แสนอบอุ่น ป๋าตามใจฉันเสมอ ดูแลเอาใจใส่ในทุกเรื่อง ป๋าเป็นทั้งพ่อ และแม่ให้กับฉันตั้งแต่แม่ของฉันจากไป เขาทำหน้าที่นี้ได้ดีมาโดยตลอดซึ่งฉันไม่เคยรู้สึกสึกขาดหรือน้อยใจอะไรเลยที่ไม่มีแม่เหมือนคนอื่นแต่พอผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ป๋าก็เปลี่ยนไป
จากพ่อที่เคยอบอุ่น ใจดี กลับกลายเป็นพ่อที่แสนใจร้าย ไม่เชื่อใจและไม่รับฟังอะไรจากฉันเลย ตอนนี้เขาฟังแค่ผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น
“ไลลาปวดหัวค่ะ ขอนอนต่อนะคะ”
ฉันตอบกลับไปแบบนั้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนต่อเพราะไม่อยากเจอหน้าหรือพูดคุยกับป๋าในเวลานี้
“แต่คุณหนูคะ…” เสียงของป้าสมรขาดหายไปทั้งที่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ฉันเลยหันมองไปทางประตูห้องนอนเพราะรู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกจากเตียงพร้อมเรียกป้าสมรไปด้วย
“ป้าสมรเป็นอะไรรึเปล่า”
ไม่มีเสียงตอบรับจากป้าสมร นั่นยิ่งทำให้ฉันร้อนใจ ป้าสมรอายุเยอะแล้ว ความดัน เบาหวานก็เยอะเสียด้วย ไม่ใช่ว่าเป็นลมไปแล้วหรอกนะ
คิดได้อย่างนั้น ฉันจึงรีบเดินไปยังประตูแล้วเปิดประตูออกด้วยความเป็นห่วง
เพียะ!
ใบหน้าของฉันหันตามแรงฝ่ามือที่กระทบลงบนแก้มของฉัน ฉันค่อย ๆ หันกลับไปมองเจ้าของฝ่ามือนั่นแล้วถามออกไปเสียงสั่น
“ป๋าตบไลลาทำไม”
“แกยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ ว่าแกทำตัวเหลวแหลกขนาดไหน”
ฉันกำหมัดแน่น ตั้งแต่เล็กจนโต ป๋าไม่เคยแม้แต่จะตีฉันสักครั้งแต่วันนี้เขากลับตบหน้าฉันพร้อมพ่นคำพูดใจร้ายใส่กันอีก
ในเมื่อป๋าทำกับฉันขนาดนี้ ฉันคงไม่จำเป็นต้องพูดดีกับป๋าอีกแล้ว
“ไลลาจะทำตัวยังไงก็เรื่องของไลลา ป๋ายุ่งอะไรด้วย”
“ไลลา!” ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อป๋าเรียกชื่อฉันเสียงดัง
ทั้งน้ำเสียง และแววตาที่เขาใช้กับฉันในตอนนี้ ไม่เหมือนป๋าคนเดิมของฉันเลยแม้สักนิด
ดวงตาแข็งกร้าวที่มองมาทางฉันนั้น มองมาราวกับว่าฉันไม่ใช่ลูกของเขาอย่างไรอย่างนั้น ฉันพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
แม้ว่าจะเจ็บเพียงใด ฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาต่อหน้าผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ขึ้นว่าเป็นบิดาผู้ให้กำเนิด
“คุณธนินใจเย็นก่อนนะคะ คุณหนูไม่ใช่คนเหลวไหลสักหน่อยนะคะ สมรว่า…”
ป้าสมรเข้ามาขวางระหว่างฉัน และป๋าเอาไว้ เธอยังพูดไม่ทันจบ ป๋าก็สวนกลับมา “เพราะตามใจกันแบบนี้ไง ถึงได้เสียคนแบบนี้”
“อย่ามาว่าป้าสมรนะคะ”
“หรือไม่จริง ถ้าฉันไม่เห็นคลิป ฉันคงไม่รู้ว่าแกเมาเหมือนหมาแบบนั้น”
“ป๋าอย่าไปดุหนูไลลาเลยค่ะ” ฉันหันไปมองผู้หญิงที่กำลังกอดแขนป๋าพร้อมทั้งลูบแขนของป๋าเบา ๆ คล้ายว่าอยากช่วยให้เขาใจเย็นลง
แต่พอลับหลังป๋า เธอกลับหันมาแสยะยิ้มให้ฉันก่อนจะหันกลับไปพูดกับป๋าด้วยน้ำเสียงออเซาะตามเดิม
“ไลลาก็โตแล้ว ดื่มเหล้านิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกอย่างเราไม่เห็นสักหน่อยว่าไลลาไปมั่วผู้ชายอย่างที่คนเขานินทารึเปล่า”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นจึงทำให้ฉันเริ่มเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด สาเหตุที่ป๋าถึงขั้นมาตบฉันวันนี้เพราะผู้หญิงคนนี้ใส่ร้ายฉันอีกแล้วสินะ
“อ๋อ ป๋าตบไลลาเพราะผู้หญิงคนนี้บอกป๋าว่าไลลาเมาแล้วไปมั่วกับผู้ชายเหรอ”
“แม่ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะไลลา คนอื่นพูดกันแต่แม่ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด”
“หุบปาก แกไม่ใช่แม่ฉัน!”
“ไลลาพูดกับแม่ดี ๆ หน่อย”
ฉันยกยิ้มมุมปากในขณะที่หันไปมองหน้าป๋า “ขอโทษนะคะ ไลลาไม่มีแม่ขายตัว และตอแหลแบบนี้”
“ไลลามันจะมากไปแล้วนะ”
“พอเถอะครับป๋า” พี่นายยะ และพี่นีโน่เข้ามาจับมือป๋าข้างที่กำลังง้างเตรียมจะตบฉันเอาไว้ก่อนจะคุกเข่าลงขอร้องป๋า
“ถ้าป๋าจะลงโทษ ลงโทษพวกผมเถอะครับ”
“ใช่ครับ พวกผมผิดเองที่ดูแลคุณหนูไม่ดี แต่ผมรับประกันได้เลยว่าคุณหนูอยู่กับพวกผมตลอดนอกจากดื่มเหล้า คุณหนูก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะครับ”
ป๋าก้มลงมองทั้งสองคนก่อนจะตวาดออกมาเสียงดัง “เพราะตามใจกันแบบนี้ไง ไลลาถึงได้เหลวไหลขนาดนี้!!”
“ผมขอโทษครับ”
“อยากรับผิดแทนกันขนาดนี้ ฉันก็จะลงโทษพวกแก”
ได้ยินอย่างนั้น ฉันจึงรีบเดินเข้าไปยืนขวางด้านหน้าบอดีการ์ดทั้งสองคน เงยหน้าขึ้นมองป๋าพร้อมทั้งประกาศกร้าวออกไป
“พวกพี่เขาไม่เกี่ยว ไลลามันไม่ดีเอง”
“คุณหนูไลลาคะ พอเถอะค่ะ อย่าเถียงป๋าเขาเลย” ฉันหันไปยิ้มให้ป้าสมรแล้วจับมือป้าสมรที่จับแขนของฉันเอาไว้
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันเกิดจากฉัน ฉะนั้นหากมีใครต้องรับผลเสียจากเรื่องนี้มันควรต้องเป็นฉัน
“นั่นสิคะหนูไลลา แม่ว่าเราค่อย ๆ พูดกับป๋าดีกว่านะ”
ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำทีจับแขนฉันแต่ฉันสะบัดออกอย่างรังเกียจ ฉันรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ปลอมเปลือกขนาดไหน
“เสนียด อย่ามาจับ”
“ไลลา ทำไมลูกก้าวร้าวแบบนี้ ขอโทษแม่เขาซะ”
“ไลลาไม่ขอโทษ” ฉันดึงแขนบอดีการ์ดทั้งสองคนให้ลุกขึ้น ซึ่งพวกเขาขืนตัว เลยโดยฉันหยิกเข้าที่แขนไปคนละที จึงยอมลุกมายืนอยู่ด้านหลังของฉัน
ฉันยกมือขึ้นกอดอก มองป๋าอย่างไม่กลัวเกรง “ป๋าจะลงโทษอะไรไลลาก็บอกมา แต่อย่ามายุ่งกับคนของไลลา”
“ได้ ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้ไลลาต้องอยู่หอในของมหาวิทยาลัย และป๋าจะตัดเงินเดือนเราเหลือสี่พันบาท”
“สี่พัน!”
“ใช่ แล้วต่อไปนี้ห้ามเราออกไปเที่ยวทุกกรณี ตั้งใจเรียนเท่านั้น”
“ป๋าจะบ้าเหรอ สี่พันนี่กินข้าวได้มื้อเดียวเองนะ”
“หอพักมีอาหารให้ครบสามมื้อ แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ขอโทษแม่เขาซะ”
ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น ไม่คิดว่าป๋าจะเลือกบทลงโทษนี้กับฉัน
ขอโทษผู้หญิงอสรพิษคนนั้นน่ะหรือ ไม่มีทางเสียหรอก
“ไลลาไม่ขอโทษ คนที่ไม่สมควรได้รับคำขอโทษหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่ป๋าบอก” ป๋ายังคงยืนยันเสียงแข็ง
“ป๋าทำแบบนี้ หนูไลลาก็ลำบากแย่เลย ถ้าไม่มีเงิน หนูไลลาจะทำอะไรเป็นคะ”
เสียงออเซาะแกมเหน็บแนมของผู้หญิงคนนั้นทำเอาฉันเลือดขึ้นหน้า ทำทีเป็นห่วงกัน ทั้งที่จริงเธออยากด่าว่าฉันมันทำอะไรไม่เป็นมากกว่า อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ นังอสรพิษ
ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันจะทำอย่างไรได้นอกจากยอมรับบทลงโทษ
ตกอับไม่ว่าแต่ถ้าจะมาเสียหน้าไม่ได้!
“ตกลง ไลลาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เหมือนกัน เหม็นขี้หน้าคนตอแหล”
———————
- Writer
- chap_listContents
- likeADD