Every Sunday (Sisterhood Series #1)

CHAPTER 4

—ALISHA'S POV—

MAG-A-ALAS NUWEBE na ng gabi nang matapos kami sa pag ayos ng set up. 6pm kasi kanina nang mag-umpisa kami. Pagkatapos na pagkatapos ng trabaho namin kanina ay roon kami dumeritso, bukas ang birthday ni Yhu at bukas na rin siya magpopropose.

Pagkarating ko sa bahay ay nadatnan kung may nagsisigawan. Nasa sala sila ng bahay, kaya hindi ko agad nakita kung sino-sino ang nandoon pero base sa boses alam ko na kung sino. May kalakihan kasi 'tong bahay, may dalawang palapag, sakto siguro sa may sampung miyembro ng pamilya.

Nagtataka ko silang nilapitan, animo ay hindi pa napansin ang presensya ko noong una. Busy sa pagsisigawan. Napako ang tingin ko kay Shun na nakaupo sa isang couch, hawak ang cellphone, naglalaro naman siguro ng mobile legend ‘yan. Si Zavia naman ang siyang pilit na umaawat. Tanging silang apat lang ni Mama at Tito Yuan ang nandito sa sala.

"PALIBAHASA SA 'YO LAHAT NA LANG NG MGA KAIBIGAN KO, PINAGSESELOSAN MO!"

"SINONG HINDI MAGSESELOS, IHATID KA BA NIYA DITO TAPOS NAKAHAWAK PA SA BEYWANG MO. HINDI AKO BULAG, KAZEA!"

I guess I know why they are fighting.

"KAIBIGAN KO NGA 'YON! ANO BA ANG HINDI MO MAINTINDIHAN D'ON HA?!"

"A-Ate?" I heard Zavia's voice. Tinignan ko lang siya habang naglalakad ito papalapit sa akin.

"Simula nang umuwi si Tita Kazea galing sa birthday ng kumare niya raw, nagsisigawan na sila. May naghatid kasi kay Tita na lalaki, ayon kay sa kaniya, kaibigan lang niya," paliwanag nito.

"Nasaan ang mga kapatid mo at ang kambal?"

"Sila Zaeylla at Zero nasa kwarto kasama si Zaux, si Xi ay nasa kwarto, kanina pa yata natulog at si Zy hindi pa rin nakakauwi." Agad kong nilingon si Zavia, na ngayon ay nasa tabi ko.

Si Zavia ang pinakamatanda sa kanilang magkapatid, may maliit na pangangatawan, mahaba ang manipis na buhok, maputi at hanggang balikat ko ang tangkad niya. Pero kung tutuusin, limang taon lang ang agwat ko sa kaniya pero dahil sa natigil sa pag aaral kasabayan niya sila ni Zy at Xi , she's in fourth year college too, taking Bachelor in Science and Accountancy.

"PARATING GANITO NA LANG, YUAN! LAHAT NA LANG PAGSESELOSAN, ANO BA?!"

"DAHIL SA BALDADO NA AKO KAYA KA NAGHAHANAP HA?!"

"KAIBIGAN KO NGA 'YON! ANO BA?!"

"Ate, hindi ko talaga alam kung paano sila papatigilin eh—"

"Zav, please get me two knives in the kitchen." Nilapag ko ang bitbit na handbag sa isang couch. Parang hindi rin naman nila ako napansin or as if makikinig sa akin 'yan pag pinatigil ko.

Napansin kong natigil si Zavia at hindi sinunod ang utos ko kaya binalingan ko ito ng pansin.

"Bakit nakatayo ka lang diyan?"

Bakas sa mukha niya ang pagkagulat at pag aalinlangan.

"Seryoso ka, teh?"

I just nodded as response to her. I could read hesitation in her face but seconds passed she started walking towards the kitchen. Ako naman ay naglakad na rin papunta sa malapit na couch, kung saan may isang prenteng nakaupo at naglalaro na naman ng cellphone niya. Nang makalapit ay isang malakas na sapok sa ulo ang iginawad ko sa kaniya.

"ARAY! ANO BA?! KITA NANG NAGLALARO AK—"

I crossed my arms, raised my right eyebrow and look at him with a dead, serious look.

"Your phone."

He didn't make a move but I immediately felt his uneasiness. He stayed still, trying to use his 'paawa' face which will never affect me.

"Give me your phone." For the second time, I asked for his phone but as expected he didn't give it. Hihintayin pa yatang uminit lalo ulo ko.

"Hindi mo magugustuhan mangyayari sa cellphone mo pag ako pa kumuha niyan!" I warned him.

"Ate, heto na po—" Napalingon kami pareho ni Shun kay Zavia na hawak-hawak ang dalawang kutsilyo na pinakuha ko.

Rinig ko pa rin ang sigawan nila Mama. Medyo humina na kumapara kanina.

"Hoy, Zavy, ano gagawin m-mo r-riyan?" utal na tanong si Shun, binaling ko ulit ang tingin kay Shun at sinenyasan na ibigay ang cellphone sa akin.

Nanatiling nakatayo si Zavia sa likod ko at walang imik na naghihintay sa sunod kong sasabihin. Lumipas lang ang ilang segundo ay hindi pa rin ako sinunod ni Shun. Mabilis kong siyang nilapitan at hinablot ang cellphone niya. Saka walang pasabing binagsak sa sahig. Sa lakas na pwersa ay nagkandabasag-basag ang screen nito at naging sanhi pa ng malakas na ingay na siyang nagpatahimik sa buong bahay.

Ramdam ko ang bawat pares ng mga mata nilang nakatingin sa akin. Kahit sila Mama ay natahimik at napalingon sa gawi namin. Si Shun naman ay parang nilukot ang mukhang nakatitig sa basag niyang cellphone.

Wala ni isang naglakas loob magsalita.

Nakakaubos pasensya ang ginagawa nila. Tinalikuran ko si Shun at muling hinarap si Zav, kinuha ko ang dalawang kutsilyo at nagsimulang maglakad. Nakakailang hakbang pa lang ako nang marinig kong magsalita si Shun.

"SINO KA BA SA INAAKALA MO HA! KUNG MAKAASTA KA EH KUNG SINO! HALF SISTER LANG NAMAN KITA! HINDI KITA NANAY! HINDI IKAW ANG BOSS DITO NA SUSUNDIN NAMIN!" sigaw ni Shun na bumasag sa saglit na katahimikan ng buong bahay.

Bahagya ko pang pinilig ang ulo ko para lingunin siya. Hindi na ako nag-abala pang mag intindihin muna siya. Muli akong naglakad at nang makalapit sa kanila ni Mama at Tito Yuan ay agad sa iniabot sa mga kamay nilang dalawa ang tig-isang kutsilyo.

They stare at me with confused looks. Muli silang natahimik. Walang gana kong binalikan ang handbag ko at dinampot ito. Saka naglakad na papuntang kwarto, pero tulad nang kanina. Nakailang hakbang pa lang ako may nagsalita ulit.

"Anong g-gagawin namin dito?" Mama asked with a confused tone.

I stopped. This time, I faced them with no emotions plastered on my face, blanky stare at them.

"Wala kayong mapapala kung magsisigawan lang kayo riyan, gamitin niyo 'yan para matapos na ang nakakarindi at walang kwenta niyong away. Ang tanda-tanda niyo na, nagpapaka-immature pa rin kayo."

Nagkatinginan silang dalawa.

"And you.’’ I pointed out to Shun. "Hindi ako nagpapakahirap at nagtitiis sa pag pagtatrabaho para lang sirain niyo ang buhay niyo sa mga walang kwentang bagay. Kakagaling mo lang sa hospital pero heto ka at nag-ce-cellphone na naman. Ni hindi ka nga gumagawa ng gawaing bahay at inaasa niyo lang sa mga pinsan natin. Hindi sila katulong kaya 'wag kang umastang palamunin lang dito. Wag mo akong sagarin, Shunrei. Kung hindi mo ako kayang irespeto bilang nakakatandang kapatid mo, maari ka nang umalis dito," mahabang litanya ko.

Wala ni isa sa kanilang apat ang natangkang magsalita. Pawang nakatingin lang ang mga ito sa akin.

Hindi pa natatapos ang tensyon sa aming lima nang walang ano-ano rin ay naagaw ang pansin namin nang may isang nakakarindi na namang sigaw ang bumulabog.

"YOHOOO! WERS THE PEOPLE AROUND THE WORLD! WOYYYY LEZ PARTY! TUGS TUGS!"

Sa boses pa lang, alam na alam ko na kung sino ang nagmamay-ari nito. Narinig kong napasinghap si Shun habang si Zavia ay parang binuhusan ng malamig na tubig at nakahawak sa batok niya.

"YEAH, DIS IZ QAINZY, YUR DJ POR TONAYT LEZ DRINK AND PARTY YOHOO!" Napabuntong hininga na lang ako sa narinig.

I forced a weak smile.

Yeah, this is literally the family I have.

—YHURI'S POV—

I was about to open the door of his car when his hand stopped me. I looked back at him with a questioning look.

"You know what to do, Lobes." He then smirked.

I nodded. "Of course. This is surely exciting! I can't wait for her reaction. Payback time!"

Tumango-tango ito, nang akmang lalabas na ako ng sasakyan nang pigilan niya ulit ako.

"Ano na naman?"

"Alisin mo 'yan, mahahalata niya." He's pointing out to my ring, the onebhe gave me earlier.

Fudge, this ring! I almost forgot.

Kahit labag sa loob ay inalis ko muna 'tong singsing. Sobrang ganda nito para itago lang but for the sake of our plan, I'll put in my bag first. Sa ikatatlong pagkakataon ay bababa na sana ulit kaso pinigilan niya na naman ako ng kamay niya.

"ANO BA?! HINDI MO—"

I felt his lips landed on my forehead. Nakakabinging katahimikan ang agad na sumakop sa aming dalawa. Hindi pa nakuntento, walang pasabi niya akong niyakap nang sobrang higpit. Nagtataka man sa inaakto ay niyakap ko na lang siya pabalik.

"Are you okay, Lobes?" I said in between of our hug.

But I received no response.

Lobes is our endearment since we our relationship started. I don't actually know where did he got that endearment. It's actually weird but yeah, we find it cute anyway.

We stayed in that position, hugging each other inside his car for minutes already.

"You have no idea how happy I am today. Thank you for saying yes," saad niya saka kumalas sa pagkakayakap.

Today is January 11, 2018.

"Happy 30th birthday, Lobes ko. I love you!"

I don't know if I should be laughing now or crying. We've been in relationships for years and I am really so damn lucky to have him. They guy whom I never imagined to be with.

Hindi ko inakala na ang dating kaaway ko noong college ay ang mismong lalaking papakasalan ko. Never in my entire college life that I imagine being with him even for seconds. Sobrang nadedemonyo talaga ako noon pag nandiyan siya, ganoon din siya sa akin. Pero pag si Paxton talaga naging sweet, walang masabi ang mga langgam. Mapapasabi ka talagang 'ang haba ng buhok ko'.

Good thing Alisha is our best friend, kung wala siya, baka wala ring kami nito. Walang tulay para sa aming dalawa.

He has no idea how he made my day perfect. He's the best gift I ever received so far.

"Mahal na mahal din kita." Mahina akong natawa habang nakatingin sa kaniya. "I couldn't imagine Alisha's reaction to what we are going to do to her. You should ready yourself too especially your ears, lobes, kala mo ha. Gagalingan ko mamaya, bye for now!" He nodded while grinning from ear to ear.

This time, he didn't stopped me. Nakababa ako sa sasakyan at tinungo ang office namin. Habang naglalakad hindi ko mapigilan ang sariling mapangiti, maya-maya ay napapatawa kahit na may ibang tao. Nasa loob ako ng elavator nang mapansing nakatingin ang mga kasama ko sa akin.

"Ang creepy niya, bes," rinig ko pang bulong ng isa.

"Parang baliw kamo."

Tsk! Can't they just mind their own business? The elevator was about to opened when a bright idea come up from my mind. Total birthday ko na naman ngayon. Dito ako sa 10th floor, tingin ko ang dalawang kasama ko ay sa taas pa. Nasa 9th floor na kami, inayos ko ang sarili ko. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ay nilingon ko silang dalawa.

"Ang funny ng kasama niyo sa likod, sa uulitin!" I pointed on their back and I stepped myself out from the elevator. Before the door close again, I saw epic emotions on their faces, parang binuhusan ng malamig na tubig at sabay pang nagkatinginan.

Oh yeah HAHAHAHAHA!

I burst out laughing.

"HAHAHAHAHAHAHAHAHA OMYGHAD HAHAHAHA!" Poteks, laugh trip ng reaction.

Lakas ng loob ko ngayon HAHAHAHAHAHAHAHAAHA, ano pa kaya mamaya reaction ni Alisha. Naniwala naman sila sa sinabi. Parang nakakakita ng multo ang mga abno. Tumatawa pa rin akong nakatayo sa tapat ng elavator nang maramdaman may kumalabit sa akin. Bahagya pa akong napatalon dahil sa bigla at gulat.

"Anak ng multo!"

"Ang guwapo ko namang multo," natatawa niyang wika.

Si King lang pala. Oo nga, guwapo pero buti hindi multo. Pero mas guwapo pa rin ang Lobes ko.

"Oh hello there, King! Kanina ka pa riyan nakatayo?" masiglang tanong ko.

"Hello, Yhuri. Yes, kanina ka pa nga hinihintay."

'Ha?" Hinihintay? Bakit? Nagsabi naman ako kay Miss Aki na magha-half day ako.

Nang-aya kasi si Paxton na pumunta sa dating paaralan namin kaya nagpaalam na agad akong mag half-day na lang kahit birthday ko.

"Ibig kong sabihin, nakita kita kanina pa parang baliw na tumatawa rito. Akala ko may hinihintay ka. Kaya nilapitan na lang kita." Ang layo sa hinihintay ako eh.

Nagsimula na kaming maglakad sa hallway, nakasunod lang siya at walang imik. When we reached the main office, King offered to opened the door for me. When we both entered, first thing I noticed was the office were very silent. Mahihiya siguro ang librian sa katahimikan nito. No one is there too except for me and King.

Tatanungin ko na sana si King kung nasaan sila nang bigla kong narinig ang mga boses nila, samu't saring boses galing sa mga officemate ko. Some are holding balloons, some are clapping their hands while Alisha, well she's carrying a medium sized, chocolate cake.

"Happy birthday to you~ Happy birthday to you~ Happy birthday to you~~" they chanted.

Narating nila ang kinatatayuan ko. Bawat isa sa kanila ay nakangiti, liban sa kay Alisha. "Blow the candle," pag-utos ni Ali na siyang ginawa ko.

Napangisi ako sa naisip, lintek talaga ang walang ganti, Alisha. Everyone seems to be happy. Specially me, feels like this is the best birthday I ever have. Natapos ang batian. Ang iba ay nagbigay ng regalo. Si Miss Aki ay nanglibre kaya masaya kaming nagsalu-salo, ni hindi na pinansin ang nakatambak naming trabaho at mga papeles.

HAPON NA AT matatapos na ang office hours namin nang mapagpasyahan kong lapitan na si Alisha. Pansin ko kasing kanina pa hindi maipinta ang mukha niya.

"Anong nangyari sa 'yo, bes?"

"Huwag mo 'kong ma-bes-bes, Yhu." Natawa ako dahil sa reaksyon niya. Umaayon sa plano namin.

"Why ka naman ganyan sa akin, bes. Birthday ko kaya," patay malisya kong wika sa kaniya.

Hindi niya ako pinansin at nagpipindot pa rin sa cellphone niya, animo ay may tinatadtad na text.

"Hoy, baka nandito ako at nagsasalita, 'no?" Hindi siya natinag kaya hinablot ko ang cellphone niya at tinignan ito. Lalo akong napangisi sa mga nabasa.

It's working.

Still sitting on her swivel chair, she faced me with her deadly, serious face. Natatawa man ay pilit kong pinigilan, sayang naman kung mabuking agad kami.

"Where's your ring?" she asked me with a serious tone, trying to intimidate me but oh girl, that's pretty useless to me now .

I give her with a questioning look, acted like I knew nothing.

"Nako, Yhuri don't wait for me to say your full name before you explain it. You know what I'm talking about—"

"What ring ba? Ever since, I'm not wearing any ring naman. Do you even see one?

"Not funny, Yhu. Did you say no?"

"Ha?"

Again, her expression tells me that what I'm doing is working. She's literally upset now.

"Alam mo bang ginambala pa ako ni Paxton para sa proposal niys sa iyo. Alam mo bang nasayang day off ko dahil doon. Nasaan na ang singsing?"

"Anong singsing nga—"

"Tell me, do you have affair ha?! Is Paxton isn't enough? Aren't you sure about him? Anong problema ba ha," nag-aalala niyang wika.

"Anong affair pinagsasabi mo, Alisha. Anong connect n'on sa singsing?"

"Tangina, hindi nga ako nag-boyfriend ulit kasi ayoko ma stress," naiinis niyang saad saka naiinis ding tumingin sa akin. "Pero mukhang sa love life niyo pa ako ma-s-stress, boysit talaga!"

Parang bomba, sumabog ako sa pagtawa. Literal na humaglapak ako sa tawa na siyang nag-echo sa buong office. I don't care who would hear my laugh, nagsiuwian naman iba eh.

"HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!"

I laugh so hard, my hands are already in my tummy. When I rerouted my gaze to her, I saw her covering her both ears.

"HAHAHAHAHAHAHAHAHA!"

Our prank did really worked. Oh, payback time, Alisha!

After the proposal, Paxton and I came up with a plan, pranking her by acting like I said no to Pax. Alam namin na kahit ganyan ka bitter si Alisha ay todo suporta sa amin 'yan. She's not that showy though. She may be rude but she's a good friend of ours. But because we are her best friend, of couse we will prank her.

"HAHAHAHAHAHAHHAAHA—!"

"P'wede ba, Yhu. Nakakarindi 'yang tawa mo!" pasigaw niyang sabi habang ang kamay ay nasa kabilang tainga pa rin, pilit na tinatakpan ito.

Mas lalo akong natawa. Kung nandito si Lobes siguradong humahagalpak din siya sa tawa gaya ko.

"Para kang baboy na kakatayin kaya tumigil ka!"

"Anong baboy eh sa payat kong 'to, saka pag kinakatay umiiyak hindi tumatawa, abno ka ba, Alisha?"

"May sinabi ba akong tumatawa ang baboy?Hindi ba p'wedeng parang baboy kang kinakatay kung tumawa."

Aba! Grabe siya. Harsh naman, birthday ko ngayon! KJ kahit kailan.

Magsasalita sana ulit ako nang nag-ring at vibrate ang phone ko. I took and checked it, only to message from him. My eyes bulge as I read what is in the message.

For real? Saglit akong napatingin kay Alisha na seryoso ring nakatingin sa akin.

Agad kong pinatay ang cellphone ko at umayos sa pagkakatayo. "I have to go. Paxton is waiting outside—"

"Ha, eh sige! Sabay na tayong bumaba, teka ayusin ko lang—"

"NO!" I exclaimed.

"Eh?"

"I mean, mauuna na ako, kanina pa raw siya. Saka mukhang matatagalan ka sa pag ayos ng mga papel na nakatambak sa table mo oh," pagdadahilan ko.

"Tse! kailangan ko rin naman siyang kausapin, babatukan ko lang baka mali-mali pinagsasabi niya sa 'yo kaya hindi ka um-oo."

"No, pinrank ka lang namin. Heto, open that and watched those videos. I really have to go." I kissed her in her cheeks after I put the USB in her table.

"O-okay? Happy birthday!"

Hindi pa rin mawala-wala ang kunot sa noo niya pero kalaunan ay tumango na lang din. Kinuha ko ang mga gamit ko saka dali-daling umalis. Buti na lang hindi na siya umangal. Nasa elevator na ako nang maisipang kunin ang cellphone at tawagan si Pax. Nakailang ring bago niya ito sagutin.

"Magkita tayo sa cafe shop sa tapat ng school."

"Bakit, lobes. Sunduin ba kita? Sa office mo na lang—"

"No, mauuna na ako roon. Sunod ka na lang, may naghihintay sa atin doon. Lobes, I have something to tell you. Kysler is back." He got silent in the other line. "Manong is back."