หากเป็นญาติสนิท คงอบอุ่นไม่น้อยที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลังอย่างนี้...มนธิราคิด และรู้สึกเจ็บแปลบตรงกลางใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
พ่ออยู่ไหน? ทำไมไม่มาหาบีบ้าง ไม่รัก ไม่ผูกพันกันแล้วจริงๆ หรือ?...
มนธิราที่เกิดอาการสั่นน้อย ๆ โอดครวญในใจที่กำลังเจ็บปวด เก็บก้อนสะอื้นเอาไว้ในอกอย่างคนทรมาน มือเรียวโอบกอดตัวเองไว้ เรียวปากบางขาวซีดกัดเม้มเข้าหากันจนรับรู้รสเค็มของเลือด ที่เธอไม่ได้รับรู้ถึงอาการเจ็บนั้น แต่กลับก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดทางใจเอาไว้อย่างอดทน
เสียงพูดคุยของคนด้านหน้าทำให้คนที่เดินตามหลังมาหยุดชะงัก มนธิราสะดุดคำพูดและตั้งใจฟังอย่างเงียบๆเหมือนคนอื่นๆ ที่กำลังยืนฟังอยู่เช่นกัน
“ครับ ผมมาเยี่ยมคุณปองพล และคิดว่าจะมาเยี่ยมหนูบีด้วย แต่ไม่คิดว่าหนูบีจะได้กลับบ้านเร็วแบบนี้” สาทิตย์เอ่ยตอบคำถามของชายหนุ่ม ทอดสายตามองไปยังหญิงสาวที่อยู่ในชุดพร้อมกลับบ้าน
