มนธิราที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงกระชากของคนตัวโต “จะไปชุมพรจริงๆ หรือคะ” มนธิราเอ่ยถามสีหน้ากังวล แม้เท้าที่ก้าวจะล้มไม่ล้มแหล่อยู่แล้ว หากไม่มีคนตัวโตที่อยู่ด้านหน้าช่วยเป็นหลัก ป่านนี้เธอคงหน้าทิ่มด้วยแรงลากดึงของคนตัวโตไปแล้ว
“จะถามทำไม? ถึงจะจริงหรือไม่จริงเธอก็ต้องอยู่ใกล้ฉันอยู่ดี เพราะเธอเป็นของของฉัน”
เสียงที่ตอบออกมาดูห้วนๆ ยืนยันสิ่งที่กำลังกระทำของตัวเอง มันทำให้คนที่ถูกดึงติดมือมารู้สึกขนแขนชี้ชัน หัวใจเต้นแรง รู้สึกดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ดีใจที่ได้อยู่ใกล้เขานานขึ้นอีก เสียใจเพราะเธอแค่เป็นส่วนหนึ่งในสิ่งของของเขา และคงไม่มีวันเป็นอย่างอื่น...
เธออยากกรี๊ด!! ดังๆ ให้เขาได้ยินนัก ใช่ ตัวเธอเป็นสิทธิ์ของเขา...
เธอไม่โต้แย้งในข้อนี้ แต่หากเป็นไปได้อย่าย้ำให้บ่อยได้ไหม เพราะทุกครั้งที่ได้ยิน มันเหมือนคมมีดแหลมคมดีๆ นี่เอง ที่ทิ่มลงบน
