แม้จะรู้สึกโมโหกับคำพูดที่มนธิราเอ่ยออกมา แต่เขาก็ไม่อยากต่อว่าและเถียงอะไรกับเธอตอนนี้
“เอาเป็นว่าเรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง เมื่อกลับไปไร่นะ ผมไปเอายาตามที่หมอบอกก่อนดีกว่า” เอ่ยจบชายหนุ่มหันหลังเดินไปยังประตูทันที
“บีอยากพบพ่อ...และบีไม่คิดจะกลับไปอยู่ที่ไร่กาแฟอีก!”
เสียงที่เอ่ยดังออกมาของหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดชะงัก ขบกรามเบียดเข้าหากันจนเกิดเสียง อย่างสุดกลั้น เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูหัวอ่อนคนนี้จะดื้อกว่าที่คิด
“นิแม่คุณ... หยุดพูดก่อนนะครับคนดี แล้วเราจะคุยกันทีหลัง โอเค นะครับ”
แม้จะรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูดของหญิงสาวบนเตียง แต่ชายหนุ่มก็พยายามทำหน้านิ่ง และปรับน้ำเสียงให้เรียบเฉยจนได้
ทุกอย่างเขาทำเพื่อเธอ และลูก...ชายหนุ่มคิด ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปเงียบๆ
“......” สมชายเปลี้ยนไป เฮ้ยคุณธาดาเปลี่ยนไป
มนธิราที่นั่งกำผ้าห่มจนเกิดรอยยับ ปล่อยสีหน้าคลายลง พร
