สายตาเย็นชาที่มองมาทำให้มนธิราหวั่นใจเป็นที่สุด หากเป็นไปได้เธออยากให้สายตานั้น เปลี่ยนเป็นคำพูดเสียยังดีกว่าอีก ให้รู้ไปเลยว่าชายหนุ่มมาในอารมณ์ไหน
“คุณธาดา...” น้ำเสียงที่พยายามประคองไม่ให้สั่น เพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าคิดว่าเธอกลัวจนเกินกว่าเหตุ
มนธิรามองซ้ายมองขวา หาทางออกให้กับตัวเอง จะวิ่งกลับไปห้องน้ำอีกครั้ง แต่ดูระยะแล้วว่าเธอก้าวออกมาไกลเกินไป ในเมื่อทำอะไรไม่ได้เธอได้แต่ยืนหน้าซีดมองชายหนุ่มนิ่ง
นี่! เรากำลังคิดไปไกล อะไร เกินไปหรือเปล่านะ...
ร่างแกร่งปล่อยมือที่กอดอกอยู่ เดินเข้าหากวางตัวน้อยที่ดูกำลังตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัดช้าๆ ใบหน้าที่เคยมีเลือดฝาดสุขปลั่งก่อนหน้าที่จะเดินออกจากห้องน้ำเขาจำได้ติดตา แต่เวลานี้ ขณะนี้มันจางหายไปหมดแล้ว เหลือไว้แค่เพียงใบหน้าขาวซีดจนแทบเหมือนแผ
