“มันยังไม่ตายหรอกนังนุ่นนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกสติของนัฐธวีร์ให้หันมาทางต้นเสียง
“คุณอาทำแบบนี้ทำไมครับ” นัฐธวีร์กล่าวด้วยความโมโหที่เวลานี้ภรรยาสุดรักของเขาใกล้จะจากไปเต็มที
“แล้ววีร์คิดว่าอาทำไปทำไมล่ะ” อัญมณีถามพลางเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของหลานชายด้วยความรู้สึกที่ไม่ปิดบังอีกต่อไป
“ทุเรศ ทุเรศที่สุด ผมรังเกียจคุณอา” นัฐธวีร์กล่าวขึ้นเขาเบือนหน้าหนีจากอัญมณีทันที
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ อาไม่ใช่แม่นั่นนะที่วีร์จะทำอะไรก็ได้” สิ้นเสียงของอัญมณีหล่อนก็โผเข้ากอดหลานชายนอกไส้พลางพยายามเบียดส่วนโค้งเว้าลงไปจนนัฐธวีร์ร้องลั่น
“คุณอา ปล่อยผม” นัฐธวีร์กล่าวอย่างไม่พอใจที่อัญมณีเอื้อมมือมาสัมผัสตัวของเขาด้วยความกระหายกลัดมัน
นัฐธวีร์รวบรวมแรงทั้งหมดใช้สองมือผลักอกของอัญมณีให้กระเด็นออกไปห่างจากเขาอย่างรวดเร็ว
“เสียแรงที่ผมไว้ใจคุณอา” นัฐธวีร์กล่าวเสียงเข้ม
“อา อาไม่ได้ตั้งใจนะวีร์” อัญมณีกล่
