ผมยังนั่งมึนงงและสับสนกับสิ่งที่เพิ่งจะรู้ราวกับถูกน็อค ทั้งเรื่องของไอ้เฮียตี๋กับเรื่องที่มันไปคืนดีกับแฟนเก่าอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์สักพักใหญ่ๆโดยมีพี่หนึ่งปรายตามองอยู่เป็นระยะในขณะที่มือกำลังชงเหล้าให้ลูกค้าคนอื่นที่มานั่งดื่มเหมือนกัน ยอมรับว่าใจมันรู้สึกวูบไหวตามมาด้วยความเจ็บแปลบ อีกทั้งความรู้สึกโกรธเกลียดก็เพิ่มทวีคูณขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว...
"มึงเป็นอะไรหรือเปล่า"
พี่หนึ่งจ้องมาอย่างจับผิด ก่อนที่ผมจะกระพริบตาปริบๆไล่บางอย่างให้มันกล้ำกลืนลงไปไม่ให้ใครเห็น มันไม่ควรที่จะต้องให้ใครรู้ว่าผมรู้สึกเจ็บปวดกับความจริงที่มันปิดบังไว้
"เปล่าพี่ ผมไม่ได้เป็นอะไร"
ผมตอบไปด้วยเสียงสั่นๆ เชื่อว่ามันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความเคียดแค้นใจมากกว่า
"แต่ตามึงแดงๆ"
ไอ้พี่หนึ่งมันก็โคตรขยี้! จนผมต้องตวัดสายตาดุให้พี่มันหยุด!
"ไม่ต้องด่ากูด้วยสายตาก็ได้มั่ง กูก็แค่ห่วง"
พอผมไม่ตอบแกก็เลย
