[เดม่อน]
"ตื่นมากินข้าวได้แล้ว นอนซ้อมตายหรือไงมึง" ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมองหาต้นเสียงที่เรียกผมพร้อมแรงเขย่าที่แขนเบาๆ
"พี่เวฟ..."
ผมยกมือขึ้นขยี้ตาไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่เมื่อลืมตาตื่นเต็มตาก็เห็นชัดว่าเป็นพี่เวฟจริงๆ ผมพยุงตัวลุกนั่งพิงหัวเตียงโดยมีพี่เวฟคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่าง ก่อนจะกวาดไปรอบๆห้องนอนแต่ไม่เจอร่างของไอ้คนใจยักษ์ที่เมื่อคืนเอาแต่ใจ งอแงจะนอนกอดผมท่าเดียว
"เออ..กูเอง ไฟนอลไม่อยู่เลยให้กูมาดูแลมึงแทน" เพราะรู้ว่าผมกำลังมองหาใครพี่เวฟก็เลยเอ่ยบอก
"มันล่ะ ไปไหน"
ผมนิ่วหน้าอย่างไม่ชอบใจ ทำคนอื่นเจ็บจนเดี้ยงแล้วมันยังจะไม่มีความรับผิดชอบหนีไปแรดที่ไหนอีก หรือว่าจะไปหาแฟนของมัน พอคิดแบบนั้นก็รีบกระพริบตาปริบๆ เมื่อรู้สึกว่าขอบตาเริ่มจะร้อนผ่าวขึ้นมา จนพี่เวฟสังเกตเห็นก็เลยดีดหน้าผากผมเข้าอย่างแรง
"ผัวไม่อยู่เสือกทำหน้าหงอย ที่บ้านมันโทรตามให้กลับเห็นว่าให้เข้าบริษัท ไม่รู้ว่
