ตอนที่ 4: สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารัก

1360 Words

ตอนที่ 4: สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารัก เช้าวันใหม่กับเพจเจอร์เครื่องเดิม เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันเสาร์ แสงแดดอุ่น ๆ ส่องลอดผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องของนนท์ เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเพจเจอร์ที่วางอยู่บนหัวเตียง และทันทีที่เห็นข้อความแจ้งเตือน หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้น “ตื่นรึยังคะ? วันนี้อย่าลืมสัญญานะ :) – อัญ” เพียงแค่ไม่กี่คำ แต่กลับทำให้ใบหน้าของนนท์มีรอยยิ้มทันที เขาจำได้ว่าก่อนจะกลับบ้านเมื่อคืน อัญชวนเขาไปเดินตลาดนัดที่เปิดเฉพาะวันเสาร์ เป็นตลาดที่เต็มไปด้วยของกิน ของโบราณ และดอกไม้สวย ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่อัญชื่นชอบมากที่สุด นนท์ตอบกลับข้อความของอัญ... “ตื่นแล้วครับ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันหน้ามหาวิทยาลัย” หลังจากนั้น เขารีบลุกจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัว แต่ก่อนจะออกจากบ้าน เขาแวะหยิบ ดอกกุหลาบสีขาว ที่ซื้อเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ดอกกุหลาบที่เขาตั้งใจจะมอบให้อัญในวันนี้โดยไม่บอกล่วงหน้า บรรยากาศตลาดนัดวันเสาร์ ตลาดนัดแห่งนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ บรรยากาศครึกครื้นไปด้วยเสียงผู้คน เสียงต่อรองราคาสินค้า และกลิ่นอาหารหอมฟุ้ง ร้านรวงเรียงรายไปด้วยเสื้อผ้ามือสอง เครื่องประดับแฮนด์เมด และดอกไม้สดหลายชนิด อัญมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ทำให้ดูสดใสราวกับดอกไม้แรกแย้ม เมื่อเห็นนนท์เดินเข้ามา เธอยกมือโบกพร้อมรอยยิ้มกว้าง “นนท์! ทางนี้” นนท์เดินเข้าไปหาเธอด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทันทีที่มาถึง เขาส่งดอกกุหลาบสีขาวให้โดยไม่พูดอะไร อัญเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ “นี่…ให้อัญเหรอ” นนท์พยักหน้าเล็กน้อย “อืม เห็นอัญชอบดอกไม้ เลยคิดว่าอัญคงชอบมัน” อัญยิ้มทั้งน้ำตา “ชอบสิ…ขอบคุณนะนนท์” เธอรับดอกไม้มากอดแน่น ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ นั่นเป็นครั้งแรกที่นนท์ให้ดอกไม้กับเธอ และมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบสดใสขึ้นทันตา สิ่งเล็ก ๆ ระหว่างทาง ทั้งคู่เดินชมตลาดด้วยกันอย่างเพลิดเพลิน อัญแวะดูร้านดอกไม้ทุกครั้งที่ผ่าน และมักจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับความหมายของดอกไม้ให้นนท์ฟัง “รู้ไหมนนท์ ดอกกุหลาบสีขาวหมายถึงความบริสุทธิ์และรักที่ซื่อสัตย์นะ” อัญพูดพร้อมถือดอกไม้ขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอม นนท์มองเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ “งั้นก็ดีสิ ผมเลือกถูกแล้ว” เธอหัวเราะตาม ก่อนจะหันไปมองร้านขายตุ๊กตาไม้เล็ก ๆ “ว้าว…ดูสิ น่ารักจังเลย” นนท์ยื่นมือไปหยิบตุ๊กตารูปคู่ตายายที่นั่งจับมือกัน “อัญชอบคู่นี้ไหม” อัญพยักหน้า “ชอบสิ มันดูอบอุ่นดี เหมือนคู่รักที่อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าเลย” นนท์ยื่นเงินจ่ายให้แม่ค้าทันที “งั้นถือว่าเป็นของที่ระลึกของวันนี้ก็แล้วกัน” อัญมองเขาด้วยสายตาประทับใจ “เขาเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดจริง ๆ” ช่วงเวลาพักเหนื่อย หลังจากเดินกันมานาน ทั้งคู่แวะนั่งพักที่ม้านั่งริมน้ำ ลมเย็นพัดผ่าน ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย อัญนั่งกอดดอกกุหลาบในมือ เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “นนท์…ถ้าสักวันหนึ่งอัญไม่อยู่ตรงนี้แล้ว นนท์จะทำยังไง” นนท์หันมามองด้วยความตกใจ “พูดอะไรแบบนั้นล่ะอัญ อยู่ ๆ ทำไมถึงถาม” อัญฝืนยิ้ม “ก็แค่…เผื่อไว้เท่านั้นเอง” นนท์ขมวดคิ้วแน่น “เราไม่อยากคิดถึงวันที่อัญไม่อยู่ เพราะเราอยากให้อัญอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ตลอดไป” คำตอบนั้นทำให้อัญน้ำตาคลอ แต่เธอรีบหันหน้าไปทางแม่น้ำเพื่อซ่อนมัน “เราอยากอยู่ข้างเขาตลอดไปเหมือนกัน…แต่ร่างกายเราอาจไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น” รินกับความสงสัยที่มากขึ้น ในวันจันทร์ รินสังเกตเห็นว่าอัญดูเหนื่อยล้ามากกว่าปกติ ขณะที่กำลังทำรายงานด้วยกัน เธอสังเกตเห็นมือของอัญสั่นเล็กน้อย “อัญ แกไม่เป็นไรใช่ไหม” รินถามด้วยความเป็นห่วง อัญฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก แค่พักผ่อนไม่เพียงพอ” รินจ้องหน้าเพื่อนอย่างไม่เชื่อสนิท “ช่วงนี้แกดูซ่อนอะไรไว้ตลอดเลยนะอัญ มีอะไรเล่าให้ฉันฟังได้ไหม” อัญส่ายหน้า “ไม่มีจริง ๆ ริน…ขอเถอะนะ อย่าถามเลย” รินเม้มปากแน่น แม้จะอยากคาดคั้น แต่เธอเลือกจะเงียบ เพราะเข้าใจว่าเพื่อนสนิทคงยังไม่พร้อมพูด เหตุการณ์วันฝนตก เย็นวันหนึ่ง ขณะทั้งคู่กำลังเดินกลับจากห้องสมุด ฝนก็ตกลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว นนท์รีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองคลุมให้อัญ “มานี่สิ เดี๋ยวจะเปียก” อัญมองเขาด้วยหัวใจที่อบอุ่น “แล้วนนท์ล่ะ จะไม่เปียกเหรอ” “ไม่เป็นไรหรอก เราทนได้” นนท์ยิ้ม ทั้งคู่วิ่งไปหลบฝนใต้ชายคาร้านกาแฟเล็ก ๆ เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ อัญนั่งมองสายฝนเงียบ ๆ ก่อนจะพูดเบา ๆ “อัญชอบเสียงฝนนะ มันทำให้รู้สึกสงบ” นนท์หันมามองเธอ “เราก็ชอบเหมือนกัน…โดยเฉพาะเวลานั่งฟังกับอัญ” ทั้งสองสบตากันในความเงียบ หัวใจของอัญเต้นแรงจนแทบระเบิด ทันใดนั้น เสียงเพจเจอร์ของนนท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วพบว่าเป็นข้อความจากตรี “ไอ้นนท์ อย่าลืมงานกลุ่มคืนนี้นะโว้ย!” นนท์หัวเราะแห้ง ๆ “ลืมไปเลยว่ามีนัดกับเพื่อน” อัญยิ้มบาง ๆ “งั้นไปเถอะ อย่าให้เพื่อนรอนาน” “แล้วอัญล่ะ…กลับบ้านเองได้ไหม” นนท์ถามอย่างเป็นห่วง อัญพยักหน้า “ได้สิ ไม่ต้องห่วงหรอก” ก่อนจะแยกกัน นนท์ยื่นมือไปจับมืออัญแน่น “ระวังตัวด้วยนะอัญ” อัญมองมือเขาแล้วพยักหน้าเบา ๆ “อืม…นนท์ก็เหมือนกันนะ” มุมมองของอัญ — ความลับที่เก็บซ่อน คืนนั้น อัญนั่งอยู่บนเตียงในห้องของตัวเอง บนโต๊ะข้างเตียงมียารักษาโรคจำนวนหนึ่งวางเรียงราย เธอหยิบสมุดไดอารี่ขึ้นมาเขียนข้อความสั้น ๆ “วันนี้เรามีความสุขมาก แต่ทุกครั้งที่หัวเราะหรือยิ้มกับนนท์ ใจเราก็กลัวว่า…วันหนึ่งเขาจะต้องร้องไห้เพราะเรา” น้ำตาหยดลงบนหน้ากระดาษ เธอรีบปาดมันออกก่อนจะปิดสมุดและซ่อนมันไว้ในลิ้นชักลึกสุด เหตุการณ์พิเศษในมหาวิทยาลัย วันต่อมา มหาวิทยาลัยจัดงานประจำปี มีการออกร้านขายของและการแสดงบนเวที อัญกับรินรับหน้าที่ขายดอกไม้เพื่อนำรายได้ไปบริจาค นนท์และเพื่อน ๆ มาช่วยงานตั้งแต่เช้า เขายืนมองอัญที่กำลังยื่นดอกไม้ให้ลูกค้าด้วยรอยยิ้ม “อัญดูสดใสเหมือนดอกไม้พวกนั้นจริง ๆ” ตรีแซวทันที “เฮ้ย ไอ้นนท์ อย่ามัวแต่ยืนมองสิ ไปช่วยขนของโน่น!” นนท์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินไปช่วยงาน ระหว่างนั้น เขาแอบซื้อดอกทิวลิปหนึ่งดอกจากร้านของอัญ เมื่อมีจังหวะที่เธอว่าง เขาก็ยื่นมันให้เธอโดยไม่พูดอะไร อัญรับดอกไม้มาอย่างประหลาดใจ “นี่…ให้อัญอีกแล้วเหรอ” นนท์ยิ้มบาง ๆ “แค่อยากเห็นอัญยิ้มก็เท่านั้น” อัญยืนยิ้มทั้งน้ำตา เธอเริ่มรู้แล้วว่า ความรักของเขาไม่ได้อยู่แค่ในคำพูด แต่ซ่อนอยู่ใน สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาทำเพื่อเธอเสมอ คำสัญญาใต้แสงจันทร์ หลังงานเลิก อัญกับนนท์เดินเล่นรอบมหาวิทยาลัย ท้องฟ้ามีเพียงแสงจันทร์ส่องสว่าง อัญหยุดเดินแล้วหันไปมองเขา “นนท์…สัญญากับอัญได้ไหม” “สัญญาอะไรเหรอ” นนท์ถามอย่างงง ๆ “สัญญาว่า…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นนท์จะไม่ลืมอัญ” นนท์มองตาเธออย่างแน่วแน่ “เราสัญญาอัญ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป เราก็จะจำอัญได้ตลอดชีวิต” อัญยิ้มทั้งน้ำตา เธอไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่คำสัญญานี้ทำให้เธอมีแรงสู้ต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more