“ความจริงบางอย่าง...ไม่ใช่สิ่งที่ถูกลืม แต่เป็นสิ่งที่ถูกซ่อนเพื่อให้ใครบางคนยังมีลมหายใจ
แต่ยิ่งนานวัน ความจริงที่ถูกฝัง ก็ยิ่งเน่าเปื่อยและมีกลิ่นของความเจ็บปวดลอยขึ้นมาจนใครก็ไม่อาจทนได้”
บรรยากาศหลังการเผชิญหน้า
ค่ำคืนนั้นหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความเงียบเข้าครอบงำบ้านหลังเล็กอย่างน่าประหลาด ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนเอาแต่หลบสายตากันเหมือนต่างคนต่างมีความลับที่ยังไม่พร้อมจะเปิดเผย
อัญนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ริมหน้าต่าง ร่างกายเธอยังอ่อนแรงเพราะโรคที่กัดกิน แต่แววตาแข็งกร้าวกว่าที่เคยเห็น เธอจับมือนนท์ไว้แน่นเหมือนไม่อยากปล่อยให้หลุดไปไหน
พ่อของอัญเดินไปมาราวกับเสือที่ถูกขัง เขาไม่พูดสักคำ แต่ทุกคนรับรู้ถึงแรงกดดันที่กำลังกัดกินหัวใจของเขา ทุกย่างก้าวที่ธีณ์เดินไปมาเป็นเหมือนระฆังที่เตือนว่ามีบางสิ่งใหญ่โตที่ทุกคนยังไม่รู้
อัญเงยหน้ามองธีณ์และตัดสินใจทำลายความเงียบ
“พ่อ...มีอะไรท
