ตอนที่ 1: ความรักที่ไม่เคยเลือนหาย

1586 Words

เสียงฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ ในเช้าวันที่อากาศเย็นชื้น กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นหญ้าที่เพิ่งถูกน้ำฝนหล่อเลี้ยงทำให้บรรยากาศในสุสานเงียบสงบดูมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด ต้นไม้ใหญ่รอบ ๆ หลุมศพผลิใบอ่อนสีเขียวสดใหม่หลังพายุเมื่อคืน และดอกไม้เล็ก ๆ ที่ถูกปลูกเรียงรายไว้รอบป้ายหินอ่อนก็ผลิบานพร้อมรับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน ชายวัยกลางคนยืนอยู่เงียบ ๆ หน้าหลุมศพนั้น ใบหน้าของเขามีร่องรอยแห่งกาลเวลา รอยย่นบาง ๆ รอบดวงตาและริมฝีปากบ่งบอกว่าเขาผ่านเรื่องราวมามากมาย แต่ดวงตาคมเข้มคู่นั้นยังคงมีประกายของความอบอุ่นเหมือนเมื่อ 27 ปีก่อน เขายืนเงียบอยู่นาน ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วหันมายิ้มให้เขาอย่างที่เคย ป้ายหินอ่อนสลักชื่อ “อัญมณี ภักดีรักษ์” ตัวอักษรสวยงามคมชัด วันที่เกิดและวันที่จากไปห่างกันเพียง 22 ปีเท่านั้น ชยานนท์ หรือ “นนท์” สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดเสียงแผ่วราวกระซิบ “เค้าคิดถึงอัญนะ…” น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย ดวงตาที่เคยนิ่งสงบปรากฏหยดน้ำตาเอ่อคลอ เขาก้มลงจัดดอกไม้ในกระถางให้เป็นระเบียบ ลูบกลีบดอกเบญจมาศสีขาวที่ยังมีหยดน้ำฝนเกาะ ก่อนจะย่อตัวลงนั่ง มองป้ายหลุมศพด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ปีนี้ดอกไม้สวยมากเลย อัญคงจะชอบใช่ไหม…” นนท์พูดกับความว่างเปล่า แต่ในใจของเขาเหมือนอัญยังอยู่ตรงนี้เสมอ ด้านหลังของนนท์มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังเข้ามา ตรี, กร, และเขต เพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ พวกเขายืนมองเพื่อนรักที่ยังคงมาหาอัญทุกปีอย่างเข้าใจ “ปีนี้มึงมาคนเดียวอีกแล้วนะไอ้นนท์” ตรีพูดเสียงแผ่ว นนท์หันไปยิ้มบาง ๆ “ขอบใจนะที่มามาหาอัญเป็นเพื่อนกู” เขตมองไปที่หลุมศพแล้วถอนหายใจ “เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ นะ 27 ปีแล้ว แต่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน” กรตบบ่านนท์เบา ๆ “มึงยังเหมือนเดิมเลยว่ะ นนท์…ยังรักอัญไม่เปลี่ยน” นนท์ไม่ตอบอะไร เพียงยกยิ้มจาง ๆ และมองไปยังหลุมศพ ในใจเขาย้อนกลับไปยังวันแรกที่ได้พบกับเธอ หญิงสาวที่เปลี่ยนทั้งชีวิตของเขาให้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป… ปี 1998 เมื่อความรักมาเยือน ย่านรอบมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุค 90 ร้านเช่าวิดีโอเทปตั้งเรียงราย ร้านขายซีดีเพลงยอดฮิตมีป้ายโฆษณาของนักร้องดังติดเต็มกระจก โทรศัพท์สาธารณะตั้งเป็นแถวหน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ และนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาส่วนใหญ่มีเพจเจอร์ห้อยอยู่ข้างเอว ภายในมหาวิทยาลัย อาคารเรียนของคณะการโรงแรมและการท่องเที่ยวมีบรรยากาศคึกคัก นักศึกษาปีสามต่างเร่งเดินไปยังห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบย่อย ในกลุ่มนักศึกษานั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังเพื่อนกลุ่มใหญ่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดและกางเกงสแลคสีดำ รองเท้าหนังเรียบง่ายไม่หรูหราแต่ดูเรียบร้อย เขาคือ ชยานนท์ หรือ “นนท์” นักศึกษาปีสามผู้มีบุคลิกสงบ สุขุม และจริงจังกับทุกเรื่อง ตรี, กร, และเขต เดินนำหน้าไปพลางคุยกันเสียงดัง “เฮ้ยนนท์! เย็นนี้ไปกินก๋วยเตี๋ยวเจ้าเดิมกันไหมวะ” ตรีหันกลับมาถาม นนท์ยิ้มบาง ๆ “ไปก็ได้ แต่ขอแวะห้องสมุดก่อนนะ” เขตหัวเราะเสียงดัง “นี่มึงจะอ่านหนังสืออะไรนักหนาวะ อีกไม่นานก็ปิดเทอมแล้วนะ!” กรพยักหน้าขำ ๆ “ปล่อยให้มันเป็นหนอนหนังสือไปเถอะ เอาไว้สอบเสร็จค่อยลากไปเที่ยว” เพื่อนทั้งสามคนมักแซวนนท์เสมอว่าเป็น “เจ้าชายรองเท้าแตะ” เพราะเขาใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่เคยสนใจเรื่องแฟชั่นหรือสิ่งฟุ่มเฟือย ขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ พยายามตามกระแสความนิยมของยุคนั้น การพบกันครั้งแรก ในขณะเดียวกัน ที่อีกด้านของมหาวิทยาลัย อัญมณี หรือ “อัญ” กำลังเดินคุยกับเพื่อนสนิท ดาริน หรือ “ริน” อัญเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์แบบธรรมชาติ ผิวขาวเนียน รอยยิ้มสดใสที่ทำให้ใครเห็นก็รู้สึกดี เธอมักแต่งตัวเรียบง่ายแต่มีสไตล์ รินเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เธอเป็นคนพูดตรง ช่างแซว และมีอารมณ์ขัน “อัญ ๆ ๆ แกดูนั่นสิ ผู้ชายที่เดินข้างหลังพวกนั้น…คนที่เดินเงียบ ๆ อ่ะ” รินกระซิบ อัญเหลือบมองตามสายตาเพื่อน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินถือหนังสือเล่มหนาในมือ ท่าทางสุขุมต่างจากเพื่อน ๆ ที่พูดคุยกันเสียงดังรอบตัว ....หัวใจของอัญเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว รินยิ้มกว้าง “แกชอบเขาเหรอ?” อัญหน้าแดงทันที “ไม่ใช่ซะหน่อย! เราแค่…แค่รู้สึกว่าเขาดูน่าสนใจดี” รินหัวเราะ “โอเค ๆ ถ้าบอกว่าไม่น่าสนใจแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะยะ” อัญส่ายหน้าแต่ยิ้มบาง ๆ ในใจลึก ๆ เธอยอมรับกับตัวเองว่าเธอแอบมองเขามานานแล้ว แต่ไม่เคยกล้าเข้าไปคุย แรงบันดาลใจจากคู่ตายาย คืนก่อนหน้านี้ อัญเดินกลับจากร้านขายดอกไม้ เธอเห็นคู่ตากับยายคู่หนึ่งนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ ตานัยกำลังห่มผ้าให้ยายวรรณอย่างทะนุถนอม แม้อายุจะมากจนผมขาวโพลนทั้งคู่ แต่แววตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรัก “ยายหนาวไหม” ตาถาม ยายยิ้มอ่อนโยน “ไม่หนาวหรอก ตาก็ใส่ผ้าเองด้วยนะ” ภาพนั้นทำให้หัวใจของอัญอบอุ่น เธอแอบคิดในใจว่า “ถ้าฉันมีความรักที่มั่นคงและยืนยาวแบบนี้ก็คงดีนะ” เมื่อกลับถึงห้องอัญก็นึกถึงคำพูดของรินที่เคยบอกว่า... “อัญ เราว่านะแกควรเปิดใจให้ใครสักคนเสียที มันน่าเสียดายนะถ้าเรา…ตายไปโดยที่ไม่รู้จักความรักว่ามันเป็นยังไง” คำพูดนั้นทำให้อัญนิ่งเงียบไป เธอรู้ดีว่าตัวเองป่วยเป็นลูคีเมีย แต่ไม่กล้าบอกใครแม้แต่ริน เพราะกลัวจะทำให้ทุกคนเป็นห่วง คืนนั้นอัญนอนคิดทั้งคืน และสุดท้ายก็ตัดสินใจ… “ฉันจะลองเปิดใจดูสักครั้ง ก่อนที่จะสายเกินไป” ลูกแมวสื่อรัก วันรุ่งขึ้น อัญเดินเล่นอยู่แถวบ่อปลาเล็ก ๆ หลังคณะ เธอเห็นนนท์กำลังพยายามช่วยลูกแมวที่ตกลงไปในน้ำ นนท์ก้มตัวลง เอื้อมมือไปดึงลูกแมวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เสื้อเชิ้ตของเขาเปียกน้ำไปครึ่งตัว แต่ในที่สุดก็ช่วยมันขึ้นมาได้ “ไม่เป็นไรแล้วนะ เจ้าเหมียว” เขาพูดเบา ๆ พลางลูบตัวมันให้สงบ อัญยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ หัวใจเต้นแรง เธอรู้ทันทีว่านี่คือคนที่เธออยากจะลองเปิดใจด้วย “เขาใจดีจัง…ถ้าเป็นเขา เราน่าจะไว้ใจได้” การเข้าหานนท์ หลังจากนั้น อัญเดินเข้าไปหาเขาทันที “สวัสดีค่ะ นนท์ใช่ไหม?” นนท์หันมามองอย่างตกใจ “อ…ครับ ใช่ครับ” “เราชื่ออัญมณีนะ เรียกสั้น ๆ ว่าอัญก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอยื่นมือไปตรงหน้า นนท์ลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปจับ รอยยิ้มของอัญสดใสจนเขาเผลอยิ้มตาม “ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” “เมื่อกี้เราเห็นนายช่วยลูกแมวน่ะ น่ารักดีนะ” อัญพูด นนท์หัวเราะเขิน ๆ “เราแค่สงสารมันเฉย ๆ ไม่อยากให้มันจมน้ำ” อัญมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกาย “เราชอบจังคนที่มีน้ำใจแบบนี้” นนท์ถึงกับพูดไม่ออก เขารู้สึกประหลาดใจที่ผู้หญิงสวยและดูเพียบพร้อมอย่างอัญมาพูดแบบนี้กับเขา เพื่อน ๆ เริ่มแซว ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกัน เพื่อน ๆ ของนนท์เดินผ่านมา ตรีชะงักทันที “เฮ้ย ๆ ๆ นั่นอัญมณีดาวคณะเรานี่หว่า!” กรหันมามองแล้วหัวเราะ “ไงวะนนท์ จีบเงียบ ๆ เลยเหรอ” นนท์รีบโบกมือ “ไม่ใช่นะเว้ย! กูเปล่า!” เขตยักคิ้ว “ไม่ใช่ก็เหมือนใช่แหละ ดูตาอัญดิ วิบวับขนาดนั้น” อัญหัวเราะคิก เธอไม่ได้โกรธที่เพื่อนแซว กลับรู้สึกอบอุ่นที่ได้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ “เพื่อนเธอตลกดีนะ” เธอกระซิบกับนนท์ นนท์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ “อย่าไปสนใจพวกมันเลย มันก็แซวไปเรื่อย” เย็นวันนั้น นนท์เดินไปกับพร้อมเพื่อน ๆ แต่ในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ภาพรอยยิ้มของอัญไม่ยอมหายไปจากความคิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงที่ดูสมบูรณ์แบบขนาดนั้นถึงเข้ามาในชีวิตเขา แต่ลึก ๆ เขารู้สึกว่า…ชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไป เสียงของอัญยังคงก้องในหัวเขา “เราชอบนะคนที่มีน้ำใจแบบนี้” และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรักที่จะไม่มีวันเลือนหายไปตามกาลเวลา…

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more