เสียงฝนโปรยปรายเล็กน้อยเมื่อพวกเราก้าวออกจากศาลในวันหนึ่งที่ยาวนาน เหมือนฟ้ากำลังถอนหายใจร่วมกับเรา ภายในอกพ่อของอัญยังมีความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่กินเวลามานาน แต่บางอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว เสียงหัวใจของคนรอบข้างเต้นเป็นจังหวะเดียวกับพวกเขา ความร่วมมือ ความเห็นใจ และการยืนหยัดที่ไม่ย่อท้อทำให้ความเหนื่อยกลายเป็นแรงผลักดัน
อัญยืนอยู่ข้างนนท์ น้ำตาของเธอแห้งไปแล้วแต่ดวงตายังคงแดงเล็กน้อย เมื่อเธอหันมามองนนท์ เธอยิ้มอย่างที่นนท์เห็นบ่อย ๆ รอยยิ้มที่เป็นลมหายใจให้นนท์เสมอ
“เราเหนื่อยกันจังเลยเนอะ” เธอพูดเสียงเบา แล้วหัวเราะแผ่ว ๆ เพื่อกลบอารมณ์
“เราด้วย แต่ตอนนี้มันคุ้มค่า” นนท์พูดพลางกุมมือเธอแน่น “ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง เราก็ยืนหยัดมาถึงตรงนี้ด้วยกันแล้ว”
คำว่า “ด้วยกัน” คือสิ่งที่ทำให้อัญรู้สึกมั่นคง แม้หมอกแห่งความไม่แน่นอนยังล่องลอยอยู่ แต่มีมือหนึ่งที่ไม่เคยปล่อยของเธอ นั่นคือสิ่งที่ทำใ
