"ทุกลมหายใจของเรา จะยังมีชยานนท์…
และทุกลมหายใจของชยานนท์ จะมีเราอยู่เสมอ"
เช้าวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวัง
แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่สาดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมในห้องนอนของอัญ ดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาในใจของเธอคือความสุขและความหวังที่แตกต่างจากเมื่อวาน
เมื่อคืนเป็นคืนที่เกือบทำให้เธอสูญเสียคนที่รักที่สุดไปตลอดกาล ความเข้าใจผิดที่เกือบพังทลายทุกอย่าง ทำให้อัญตระหนักว่าเธอจะต้องใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้ให้คุ้มค่าและเต็มที่ที่สุด
เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นข้างเตียง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย
เธอเอื้อมมือไปรับสาย
“ฮัลโหล…นี่เราเองนะ”
เสียงของชยานนท์ดังมาจากปลายสาย อัญยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว
“นนท์โทรมาทำไมแต่เช้าเนี่ย…”
“ก็…อยากชวนอัญไปกินข้าวเช้าด้วยกันก่อนเข้าเรียน”
เสียงของนนท์ฟังดูเขิน ๆ
อัญหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“ปกติไม่เห็นจะมารับเราเลยนะ นายเปลี่ยน
