"ความรักที่มั่นคงที่สุด…อาจพังทลายลงได้
หากมันถูกกักเก็บอยู่ในกำแพงแห่งความลับ"
เช้าหลังคืนที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า
แสงแรกของเช้าวันใหม่สาดลอดผ่านม่านหน้าต่าง อัญลืมตาขึ้นช้า ๆ
ร่างกายของเธออ่อนล้าอย่างหนักจากอาการเจ็บป่วยเมื่อคืน แต่ใจของเธอยังอบอุ่นจากความทรงจำที่มีร่วมกับชยานนท์
บนโต๊ะข้างเตียงมีผ้าพันคอที่เปื้อนเลือดจากการไอเมื่อคืนวางอยู่ เธอมองมันด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนจะเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักให้พ้นสายตาใคร ๆ
“เราต้องเข้มแข็ง…เราไม่อยากให้นนท์เห็นน้ำตาของเรา”
เธอกระซิบกับตัวเองเหมือนกำลังปลุกพลังใจ
เสียงเพจเจอร์ดังขึ้น เป็นข้อความจากนนท์นั่นเอง
“อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก วันนี้เรามีคาบเช้าด้วยกัน อย่าลืมกินข้าวก่อนออกมานะ”
อัญยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ
เธอตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง
“อัญรู้แล้ว เจอกันนะนนท์”
รินเริ่มสงสัย
ที่มหาวิทยาลัย รินเพื่อนสนิทของอัญสัง
