“ความรักที่แท้จริง…ไม่ใช่เพียงการอยู่ด้วยกัน
แต่คือการจับมือกันให้แน่นที่สุด แม้รู้ว่าเวลาที่มีอาจเหลือน้อยเต็มที”
ความเงียบที่บาดลึก
ห้องพักฟื้นขาวสะอาดมีกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ
เสียงเครื่องวัดชีพจรดัง ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด... อย่างสม่ำเสมอ
นนท์นั่งเงียบอยู่ข้างเตียง สายตาไม่ละไปจากใบหน้าซีดเซียวของอัญเลยแม้แต่วินาทีเดียว
มือของเขากุมมือเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย เธอจะหายไป
เขาไม่รู้ว่านั่งอยู่อย่างนี้มานานเท่าไรแล้ว
ตั้งแต่หมอบอกความจริงว่าอัญป่วยเป็นลูคีเมียระยะสุดท้าย หัวใจของนนท์เหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
“ทำไมเธอถึงไม่บอกเราล่ะอัญ…
ทำไมต้องเก็บมันไว้คนเดียวแบบนี้…”
นนท์ก้มหน้าลง เสียงสะอื้นดังแผ่ว ๆ
น้ำตาของเขาหยดลงบนหลังมือของเธอ
ทันใดนั้นอัญขยับตัวเล็กน้อย
เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างอ่อนแรง
“นนท์…”
เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
นนท์รีบเงยหน้า ดวงตาแดงก่ำ
“อัญ! เ
