“บางครั้งความลับที่เราเก็บไว้…ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องตัวเอง
แต่เพื่อปกป้องคนที่เรารักที่สุดจากความเจ็บปวด”
ยามเช้าที่เหมือนเดิม…แต่ไม่เหมือนเดิม
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพัก
กลิ่นหอมของดอกกุหลาบขาวที่นนท์ซื้อมาเยี่ยมเมื่อวานยังคงอบอวลอยู่
อัญลืมตาตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ
เธอหันไปมองข้าง ๆ แล้วเห็นนนท์นอนฟุบอยู่ข้างเตียง มือของเขายังกุมมือเธอไว้แน่นแม้ในยามหลับ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของเธอ
หัวใจอบอุ่นขึ้นมาทันที แม้ร่างกายจะอ่อนแรงเพียงใดก็ตาม
“ขอบใจนะนนท์…ที่อยู่ข้างเรามาตลอด
ต่อให้วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง เราก็ไม่กลัวแล้ว”
อัญค่อย ๆ ขยับมือ ลูบผมของนนท์อย่างแผ่วเบา
ความรู้สึกในใจเอ่อล้นจนกลายเป็นน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบ ๆ
ไม่นานนัก นนท์ก็รู้สึกตัว
เขาลืมตาขึ้นแล้วสบตากับเธอ
“ตื่นแล้วเหรออัญ…เมื่อคืนเราคงเผลอหลับไปนะ”
นนท์พูดพร้อมยิ้มอ่อนโยน
“นายเฝ้าเราท
