“กำแพงบางอย่าง...อาจสร้างขึ้นเพราะความกลัว
แต่กำแพงนั้นก็มักพังลงเมื่อมีมือที่จะพยุงกันไปให้ถึงอีกฝั่ง”
เช้าวันหนึ่งที่โรงพยาบาล แสงอ่อน ๆ สาดผ่านผ้าม่าน ห้องพักฟื้นยังคงเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงเครื่องตรวจชีพจรที่ดังติ๊ดเป็นจังหวะคงที่ และเสียงลมหายใจเบา ๆ ของอัญที่ตกอยู่ในภาวะพักฟื้น ช่วงเวลานี้สำหรับนนท์ไม่ได้เป็นเพียงเช้าวันธรรมดา แต่มันคือแสงที่ส่งสัญญาณว่าอีกหนึ่งวันที่ต้องต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว
นนท์เฝ้าอัญตั้งแต่หัวรุ่ง เขานั่งข้างเตียง มือทั้งสองข้างจับมือเธอไว้แน่น จ้องมองแต่เธอไม่ให้ละสายตา เงียบแต่แฝงไปด้วยความตั้งใจ เมื่อไดอารี่เล่มเล็กวางอยู่บนหัวเตียง เขายกขึ้นเปิดหาพร้อมหน้าเก่า ๆ ที่อัญเขียนไว้ด้วยลายมือสั่น ๆ ของเธอ เขาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนกลัวว่าถ้าลืม สิ่งที่เธอฝากไว้จะหายไป
“...ตื่นหน่อยนะอัญ” เขาพูดเบา ๆ ราวกับกลัวจะรบกวน
อัญค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองหน้าคนที่เฝ้าอยู่
