เสียงฝนโปรยปรายตกลงมาบนหลังคากระเบื้องอย่างสม่ำเสมอ กลายเป็นจังหวะที่ทำให้ทั้งเมืองดูสงบลงกว่าปกติ หน้าต่างห้องพักของอัญมีละอองน้ำเกาะพราว เธอเอนตัวพิงหมอน มองสายฝนด้วยแววตาลึกซึ้งเหมือนคนที่กำลังพูดคุยกับมันในใจ
นนท์นั่งข้างเตียง มือเขาจับมือเธอแน่นอย่างเคย แม้จะผ่านการรักษามาหลายเดือนแล้ว แต่สีหน้าและร่างกายของอัญยังคงมีร่องรอยความเหนื่อยล้า — อย่างไรก็ตาม ความสดใสในแววตาเธอยังคงไม่เคยหายไป
“เรารักนนท์มากนะ”
คำพูดที่อัญไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจของเธอมันชัดเจนเหลือเกิน
เช้าวันที่ไม่ปกติ
เช้าวันนี้เริ่มต้นแตกต่างจากทุกวัน เมื่อแพทย์โทรมาหานนท์โดยตรงเพื่อขอคุยเกี่ยวกับผลตรวจล่าสุดของอัญ น้ำเสียงของหมอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ซึ่งทำให้นนท์รู้ทันทีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย
“คุณนนท์ครับ ผลตรวจล่าสุดของคุณอัญแสดงว่ามีสัญญาณที่ต้องติดตามอย่างใกล้ชิด เราจะต้องเริ่มการรักษารอบใหม่เร็วกว่าที่คาดไว้
