เสียงนาฬิกาโบราณที่ห้อยอยู่บนผนังดัง ติ๊ก ต๊อก เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืน นนท์นั่งอยู่ข้างเตียงของอัญ มองดูเธอที่กำลังหลับสนิทหลังผ่านวันที่เหน็ดเหนื่อยจากการรักษา กลิ่นหอมของดอกมะลิที่นนท์วางไว้ในแจกันเล็ก ๆ ข้างเตียงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้นนท์หวนคิดถึงวันที่ผ่านมา และวันที่จะมาถึง
คืนนี้เป็นคืนที่มีเมฆบาง ๆ บังแสงจันทร์ ทำให้แสงไฟจากเสาไฟหน้าบ้านส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย เงาอ่อน ๆ ของผ้าม่านสะท้อนบนพื้นไม้เก่า ๆ เป็นลวดลายที่ดูคล้ายคลื่นทะเล อัญเคยบอกนนท์ว่า เธอชอบมองลายเงานี้ เพราะมันทำให้เธอนึกถึงเกาะพยาม สถานที่ที่เป็นเหมือนความฝันและสัญลักษณ์แห่งความหวังของทั้งคู่
นนท์กุมมืออัญไว้แน่น ความอุ่นจากมือที่แม้อ่อนแรง แต่ยังคงมีพลังใจอันยิ่งใหญ่ที่นนท์ไม่อาจมองข้ามได้ ทุกครั้งที่เธอยิ้ม ทุกครั้งที่เธอกล้าลุกขึ้นต่อสู้ มันทำให้นนท์รู้ว่าโลกนี้ยังคงสวยงาม แม้จะเต็มไปด
