พิมพายน์ตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกประหลาด... มันคือความสงบที่เธอไม่ได้สัมผัสมานาน นมร้อนและขนมของไมลส์เมื่อคืนทำให้เธอหลับลึกกว่าทุกวัน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กเป็นอันดับแรกด้วยความเคยชิน กะว่าจะเจอข้อความกวนประสาทหรือคำอรุณสวัสดิ์จากเด็กหนุ่มจอมตื้อ
ทว่า... หน้าจอว่างเปล่า
ไม่มีข้อความจากไมลส์ มีเพียงแจ้งเตือนข่าวสารและอีเมลเรื่องเรียน พิมพายน์เม้มปาก บอกตัวเองว่าดีแล้วที่เขาไม่มากวนใจ เธอจะได้มีสมาธิกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบเกียรตินิยมตามที่แม่คาดหวัง
วันแรกผ่านไป... พิมพายน์ไปเรียนตามปกติ สายตาของเธอเผลอกวาดมองหาเจ้าของรถสปอร์ตคันหรูที่มักจะมาจอดดักรอหน้าคณะเสมอ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า แม้แต่ในห้องเรียนที่เคยเห็นเขานั่งหลบมุมส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ วันนี้เขาก็ไม่มา คงไปเที่ยวเล่นตามประสาเด็กเจ้าสำราญละมั้ง เธอกล่อมตัวเองแบบนั้น แต่ลึก ๆ ในใจกลับเริ่มรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
วันท
