พิมพายน์ไม่ได้ปฏิเสธ เธอปล่อยให้เขาจูงมือเดินเลี่ยงออกมาจากโต๊ะอาหาร ไมล์สพาเธอขึ้นมายังโซนดาดฟ้าชั้นบนสุดที่เป็นพื้นที่ส่วนตัว มีเพียงแสงดาวและลมเย็นๆ ที่พัดผ่าน เขาพาเธอมาหยุดอยู่ที่ริมระเบียงที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่สวยที่สุด ชายหนุ่มหมุนตัวเธอให้มาเผชิญหน้า มือหนาทั้งสองข้างกุมมือเธอไว้แน่น
"สามวันที่หายไป... ผมแทบคลั่งที่ไม่ได้ยินเสียงพี่" ไมล์สเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง แววตาขี้เล่นหายไปหมดสิ้น
"ผมรู้ว่าพี่กดพิมพ์ข้อความหาผมแต่ไม่ยอมส่ง... เพราะผมแอบดูสถานะพี่ตลอด"
"สามวันที่หายไป ผมแทบคลั่งเลยล่ะที่ไม่ได้ยินเสียงพี่" ไมล์สเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง แววตาขี้เล่นหายไปหมดสิ้น
"ผมรู้ว่าพี่กดพิมพ์ข้อความหาผมแต่ไม่ยอมส่ง เพราะผมแอบดูสถานะพี่ตลอด"
"แล้วทำไมถึงไม่ส่งข้อความมาหาฉันล่ะ ในเมื่อนายก็เห็นว่าฉันเปิดค้างไว้อยู่" พิมพายน์ถามเสียงอุบอิบ พยายามปรับสีหน้าให้ดูเหมือนไม่แคร์ ทั้งที่ใจเต
