รถสปอร์ตหรูแล่นผ่านป้อมรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด เข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินของเพนต์เฮาส์ระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางเมือง ไมลส์พาพิมพายน์ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวที่ยิงตรงสู่ชั้นบนสุด
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก พิมพายน์ก็ต้องตะลึงกับความกว้างขวางและความหรูหราตรงหน้า ผนังกระจกใสรอบด้านเผยให้เห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนแบบพาโนรามา แต่เมื่อเท้าก้าวเข้ามาในห้องโถง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกกลับทำให้เธอชะงักกึก ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดแล่นปราดเข้ามาในหัว
ภาพวิวเมืองมุมนี้ โซฟาหนังตัวนั้น...
“ไมลส์” พิมพายน์ขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองคนข้างกายที่กำลังถอดสูทแขวนไว้
“ทำไมฉันรู้สึกคุ้นที่นี่จัง เหมือนเคยมา...”
ไมลส์ที่กำลังวางกุญแจรถบนเคาน์เตอร์หันมายิ้มกริ่ม เขาเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาเธอช้า ๆ สายตาแพรวพราวระยับ
“คุ้นสิครับ” เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่
“ก็
